تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٥١٤ - چگونه خدا را دوست مىداريم؟

آنان را از ارزيابى كارها و انديشه‌هاى ايشان دور نگاه مى‌دارد، به همان‌گونه كه مردان سياسى و رهبران مسلّط به خود را تقديس مى‌كنند، و اين فكرى عقب افتاده است كه در ملتهاى ابتدايى نيز ديده مى‌شود.

قرآن، كتاب رهنمايى و نورى است كه براى رهانيدن انسان از غل و زنجيرهاى فكرى و اجتماعى نازل شده، و شك نيست كه بدترين غل و زنجير/ ٥٤٩ تقديس ذاتها است. در اين سوره داستان آل عمران همچون دليلى براى آن آمده است كه خدا بيهوده پيامبران خود را برنمى‌گزيند، بلكه از آن روى آنان را برگزيده است كه از نسلهاى پاكيزه بوده‌اند. پس آيات با فرمان دادن به پيروى و اطاعت از كتابها و فرستادگان خدا آغاز مى‌شود، سپس در آن روش برگزيده شدن فرستادگان از سوى خدا مطرح مى‌شود. اينان كسانى هستند كه چندان تفاوتى با يكديگر ندارند، و قرآن يادآور شده است كه آنان از تربيتى صالح و راستى ايمان مادر و پرهيزگارى پدر برخوردار بوده‌اند، و عوامل برگزيدگى اينها بوده است.

مريم صديقه و راستگو بود، بدان سبب كه مادرش او را نذر خدا كرده بود.

و اما يحيى پيامبرى صالح شد، بدان جهت كه پدرش در حق وى دعا كرده بود. و مريم تنها به نذر مادرش صديقه نشد، به همان‌گونه كه يحيى نيز تنها به دعاى پدرش به پيغمبرى نرسيد، بل از آن روى كه هر دو با عمل خود شايستگى برگزيده شدن از سوى خدا را پيدا كرده بودند.

چگونه خدا را دوست مى‌داريم؟

[٣١] آيا تنها همين كافى است كه پروردگار خودمان را به سادگى و عارفانه دوست بداريم؟ هرگز، دوستى راستين آن است كه عمل صالح آن را منعكس سازد و گرنه چيزى جز خودفريبى نيست. و خدا هيچ كس را بدون آنكه عمل صالح كرده باشد دوست نمى‌دارد. ولى ممكن نيست عمل، جز از طريق پيامبر، براى خدا باشد. چه خدا به هر فرد انسان وحى نمى‌فرستد. پس اگر ما بخواهيم كه دين را از طريق عقل خودمان كشف كنيم، انحرافات فراوان به آن راه‌