تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٢٣ - رسالتهاى خدا و تطور زمانى

را مى‌پذيرفتند.

«ما يَوَدُّ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتابِ وَ لَا الْمُشْرِكِينَ أَنْ يُنَزَّلَ عَلَيْكُمْ مِنْ خَيْرٍ مِنْ رَبِّكُمْ‌- كسانى از اهل كتاب كه كافر شدند، و نيز مشركان، دوست ندارند كه خيرى از پروردگارتان بر شما فرود آيد،»/ ٢٢٩ و آنان رسالت را خيرى در نظر مى‌گيرند كه كسان ديگرى با آن بر ايشان برترى يافته‌اند، و لذا آتش خشم در جانشان زبانه مى‌كشد؛ و خدا به سادگى به ايشان مى‌گويد: خدا مى‌داند كه رسالت خود را كجا قرار دهد

«وَ اللَّهُ يَخْتَصُّ بِرَحْمَتِهِ مَنْ يَشاءُ- و خدا هر كه را بخواهد به رحمت خويش مخصوص مى‌گرداند.» رسالت، همچون هر رحمت خدا، چيزى است كه خدا آن را بر حسب آنچه بخواهد نه بنا بر آنچه مردمان بخواهند نازل مى‌كند.

«وَ اللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ‌- و خدا صاحب فضل بزرگ است.» مى‌تواند همه مردم را مشمول فضل خود سازد، و اين در صورتى است كه حسد را كنار گذارند و عمل خود را براى خدا خالص سازند؛ يهودى و مشرك اين امكان را دارند كه مسلمان راستين شوند و بر بسيارى از مؤمنان قديم تقدم و برترى پيدا كنند، و مجال پيشرفت و ايمان آوردن و رسيدن به رحمت فراگير براى همه موجود است.

رسالتهاى خدا و تطور زمانى‌

[١٠٦] فرهنگ اسلامى (حاشا للَّه) پست‌تر از فرهنگ ديگران نيست، و اگر ديگران كتاب دارند مسلمانان نيز كتابى كريم دارند. چه، سرچشمه فضل خدا كه آن كتابها را فرو فرستاد، كتابى برتر و بالاتر از آن نازل كرد، بدان جهت كه كتابى تازه است و به كار زندگى اين زمان و آينده مى‌خورد.

«ما نَنْسَخْ مِنْ آيَةٍ أَوْ نُنْسِها نَأْتِ بِخَيْرٍ مِنْها أَوْ مِثْلِها أَ لَمْ تَعْلَمْ أَنَّ اللَّهَ عَلى‌ كُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ- هر آيه را كه از بين مى‌بريم يا آن را به دست فراموشى‌