تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٩١ - موارد حمد و سپاسگزارى

اختصاص دارد./ ٨١ و اما در دنيا رحمت خدا به همه بندگانش از مؤمن و كافر مى‌رسد، و مى‌بايستى كه در هر كار بزرگ و كوچك بندگى را به او اختصاص دهيم و تنها از او مدد خواهيم.

موارد حمد و سپاسگزارى‌

[٢] هنگامى كه از خدا سپاسگزارى مى‌كنيم و او را با صفات نيكى كه در او است و در عمل به صورت نعمتهاى بزرگ و فراوان او بر ما تجلّى پيدا مى‌كند كه آشكارترين آنها نعمت توجه او به جسم و جان ما است و با آن خدا انسان را بزرگوارترين و برترين آفريده از بسيارى از آفريده‌هاى خود قرار دهد مى‌ستاييم، بيشتر متوجه تربيت و رعايت خداوند متعال هستيم و آن را سپاسگزارى مى‌كنيم. ولى اين تربيت تنها به آدمى اختصاص ندارد، چه، همه موجودات زنده از اين نعمت تربيت و رعايت خدا در حق خود، از زمان به دنيا آمدن تا هنگام مرگ، برخوردارند. گياه، نعمت عنايت را از جانب خدا دريافت مى‌كند، كه اين نعمت در پرتوهاى خورشيد تجسّم پيدا كرده است، و از آب آسمان كه بر آن فرومى‌ريزد، و املاح زمينى و بادهاى به ثمر رساننده گلها و ...

خشكى و دريا كوه‌ها و ستارگان و كهكشانها و ... همه از توجّه و عنايت خدا و رعايت دايمى او برخوردارند.

پس بايد در برابر خدا به حال خضوع و خشوع بايستيم كه عنايت و رعايت او ما و هر چه را كه متنعم به اين غايت است شامل مى‌شود، و بگوييم

«الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ‌- سپاس خداى را كه پروردگار جهانيان است.» [٣] و صفت دومى كه خدا را بر آن ستايش مى‌كنيم و به آن از او نام مى‌بريم، رحمت گسترده و دايمى او است كه او

«الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌- بخشنده مهربان است.» [٤] چيزى كه هست نعمتهاى خدا عبث و بدون حكمت نيست. هدف‌