تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٦٣٩ - سوره آلعمران(٣) آيات ١٥٩ تا ١٦٤

آيا مرگ، تنها مخصوص كسى است كه براى خدا سفر مى‌كند يا در راه به ميدان جنگ مى‌رود؟ و آيا زندگى مختص كسى است كه در خانه خود مقيم شود؟ هرگز، خدا مرگ و زندگى را چنان كه خواهد مقدر مى‌سازد.

«وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ- و خدا به آنچه مى‌كنيد بينا است.» و پاداش كسى را كه در راه او به سفر مى‌رود يا مى‌جنگد ضايع نمى‌كند.

[١٥٧] پس اگر آدمى باقى بماند پاداش خود را به صورت كامل از خدا دريافت خواهد كرد، اما اگر بميرد به رحمت خدا مى‌رسد.

«وَ لَئِنْ قُتِلْتُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَوْ مُتُّمْ لَمَغْفِرَةٌ مِنَ اللَّهِ وَ رَحْمَةٌ خَيْرٌ مِمَّا يَجْمَعُونَ‌- و اگر در راه خدا كشته شويد يا بميريد، اين آمرزشى و رحمتى از خدا است، و نيكوتر از آن چيزها است كه گرد مى‌كنيد.» ما، به عنوان بشر، در معرض فشارهاى شهواتيم، و گاه سقوط مى‌كنيم و چيزهاى بد و گناه كسب مى‌كنيم، و چون مرگ ما فرارسد، اين بديها به ما ملحق مى‌شود و به صورت عذابى سخت درمى‌آيد. اما اگر در راه خدا كشته شويم، شهادت همه گناهان را پاك مى‌كند.

و خوشا به حال آن كس كه پاك از گناه مى‌ميرد و بدون حساب به بهشت درمى‌آيد.

[١٥٨] عمل براى خدا است، و مرگ يا كشته شدن همچون درى براى داخل كردن به رحمت خدا، پس چرا بايد مؤمن صالح از آنها بترسد.

«وَ لَئِنْ مُتُّمْ أَوْ قُتِلْتُمْ لَإِلَى اللَّهِ تُحْشَرُونَ‌- و اگر بميريد يا كشته شويد، هرآينه به سوى خدا محشور خواهيد شد.»

/ ٦٨٦

[سوره آل‌عمران (٣): آيات ١٥٩ تا ١٦٤]

فَبِما رَحْمَةٍ مِنَ اللَّهِ لِنْتَ لَهُمْ وَ لَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيظَ الْقَلْبِ لانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَ اسْتَغْفِرْ لَهُمْ وَ شاوِرْهُمْ فِي الْأَمْرِ فَإِذا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَوَكِّلِينَ (١٥٩) إِنْ يَنْصُرْكُمُ اللَّهُ فَلا غالِبَ لَكُمْ وَ إِنْ يَخْذُلْكُمْ فَمَنْ ذَا الَّذِي يَنْصُرُكُمْ مِنْ بَعْدِهِ وَ عَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ (١٦٠) وَ ما كانَ لِنَبِيٍّ أَنْ يَغُلَّ وَ مَنْ يَغْلُلْ يَأْتِ بِما غَلَّ يَوْمَ الْقِيامَةِ ثُمَّ تُوَفَّى كُلُّ نَفْسٍ ما كَسَبَتْ وَ هُمْ لا يُظْلَمُونَ (١٦١) أَ فَمَنِ اتَّبَعَ رِضْوانَ اللَّهِ كَمَنْ باءَ بِسَخَطٍ مِنَ اللَّهِ وَ مَأْواهُ جَهَنَّمُ وَ بِئْسَ الْمَصِيرُ (١٦٢) هُمْ دَرَجاتٌ عِنْدَ اللَّهِ وَ اللَّهُ بَصِيرٌ بِما يَعْمَلُونَ (١٦٣)

لَقَدْ مَنَّ اللَّهُ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ إِذْ بَعَثَ فِيهِمْ رَسُولاً مِنْ أَنْفُسِهِمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آياتِهِ وَ يُزَكِّيهِمْ وَ يُعَلِّمُهُمُ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ إِنْ كانُوا مِنْ قَبْلُ لَفِي ضَلالٍ مُبِينٍ (١٦٤)