تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٠٩ - شرح آيات

خدا است، هدايت و راهنمايى نيز از او است، و او است كه ما را به راه راست زندگى و دست يافتن به وسايل مبارزه با فقر و رسيدن به پادشاهى و پيروزى رهبرى مى‌كند، و اين از طريق رسالتهاى وى صورت مى‌گيرد كه براى آن مردان امين را از ميان بندگان خود برمى‌گزيند و آنان را به پيامبرى خود مبعوث مى‌كند.

«تِلْكَ آياتُ اللَّهِ نَتْلُوها عَلَيْكَ بِالْحَقِّ وَ إِنَّكَ لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ‌- اين است آيات خدا كه آنها را به حق بر تو مى‌خوانيم، و تو از فرستادگانى.» [٢٥٣] «تِلْكَ الرُّسُلُ فَضَّلْنا بَعْضَهُمْ عَلى‌ بَعْضٍ مِنْهُمْ مَنْ كَلَّمَ اللَّهُ‌- از اين پيغمبران بعضى را بر بعضى ديگر برترى داديم؛ از ايشان بعضى با خدا سخن گفتند،» كه موسى عليه السلام چنين.

«وَ رَفَعَ بَعْضَهُمْ دَرَجاتٍ‌- و پايه بعضى از ايشان را بالا برد،» همچون ابراهيم كه دوست خدا خوانده شد و امام و پيشواى مردم بود.

«وَ آتَيْنا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ الْبَيِّناتِ وَ أَيَّدْناهُ بِرُوحِ الْقُدُسِ‌- و به عيسى پسر مريم آيه‌ها و نشانه‌هاى روشن داديم و با روح القدس او را تأييد كرديم.» كه خداوند او را با عصمتى تأييد كرد كه او را از پرداختن به هر كار زشت و ناپسند بازمى‌داشت،/ ٤٣٥ و پيامبران ديگر را نيز به همين گونه تأييد مى‌كرد، و تنها اين تفاوت وجود دارد كه درباره عيسى بعضى از مردم كارشان به كفر كشيد و گمان كردند كه او خود قدوس است و هر چه مى‌كند بدون تأييد خدا است و پروردگار ما اين پندار را نفى مى‌كند.

بنا بر اين رسالت از خدا است، و اين رسالت به اشكال متفاوت به پيامبران بر حسب شايستگيهاى ايشان و مصالح خدا در بندگان تفويض شده است. در اين جا سؤالى بدين گونه پيش مى‌آيد: اگر خدا مردمان را هدايت مى‌كند، چرا پيروان پيامبران پس از ايشان با يكى پس از آنان اختلاف پيدا كردند، و چرا خدا همه ايشان را به يك شكل هدايت نكرد و رهاشان كرد كه بعضى بعض ديگر را