تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٩٠ - نفس بشرى در ميان عقل و شهوت

به راحتى بيشتر در آينده تلاش كند، و كارگر را بر آن مى‌دارد كه مقدارى از درآمد خويش را براى روز مبادا و ايام ضعف و پيرى ذخيره كند.

/ ٥٢٣ ارتباط ميان دنيا و آخرت همان ارتباط ميان زمان حاضر و زمان مستقبل است، و شهوات ما را بدان مى‌خوانند كه همه تواناييهاى خود را مصروف دنيا كنيم تا زمانى كه به آخرت مى‌رسيم چيزى در دست خود نداشته باشيم، در صورتى كه عقل ما را به موازنه و تعديل كردن ميان دنيا و آخرت دعوت مى‌كند، و هنگامى كه انسان در بند آخرت باشد، مستقبل دنياى او نيز تضمين خواهد شد، چه هر عمل كه براى آخرت صورت بگيرد، بهره دنيوى نيز خواهد داشت.

هنگامى كه آدمى تنها همّ خود را دنيا و شهوات حاضر آن قرار مى‌دهد، به آخرت كفر مى‌ورزد، بدان سبب كه آن را نمى‌بيند بلكه نمى‌خواهد آن را ببيند و بدين گونه ديوارهاى شهوات او را از ديدن ميدانهاى گسترده مستقبل محروم مى‌سازد.

دوستى انسان نسبت به شهوتها امرى طبيعى است، به همان‌گونه كه چشمداشت به خوشيهاى آينده امرى فطرى است، و آنچه مهم است اين كه يكى را بر ديگرى اختيار نكند. از همين رو آيه قرآن از شهوتها همچون چيزى كه براى نفس آراسته شده سخن مى‌گويد.

و شهوات نفسانى انواع گوناگون دارد از اين قرار

١- شهوت جنس- و فرزند.

٢- شهوت جاودانگى و مقتضيات آن از ثروت بيكران و سيم و زر روى هم انباشته.

٣- شهوت رياست و افتخار و ملازمات آن و اسبان نشاندار و چارپايان و كشتزارها.

آيه مى‌گويد

«زُيِّنَ لِلنَّاسِ حُبُّ الشَّهَواتِ مِنَ النِّساءِ وَ الْبَنِينَ وَ الْقَناطِيرِ الْمُقَنْطَرَةِ مِنَ/ ٥٢٤ الذَّهَبِ وَ الْفِضَّةِ وَ الْخَيْلِ الْمُسَوَّمَةِ وَ الْأَنْعامِ وَ الْحَرْثِ ذلِكَ‌