تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٤٩ - نوشتن دين

صاحب حق از نوشتن اين كوچك و بزرگ خود خسته نمى‌شود، و وام گيرنده به نويسنده و گواه زيان نمى‌رساند، اينها همه شكافهايى است كه جز به وسيله تقوى نمى‌تواند بسته شود، و آيه دين و وام براى تكميل كردن سخن قرآن در اين جا از پرهيزگارى و ارتباط آن با نظامهاى اجتماعى آمده است.

شرح آيات

نوشتن دين‌

[٢٨٢] بنا بر اين قرآن چنان مقرر مى‌دارد كه بايد مدت پرداخت دين معين باشد و اين امر نوشته شود تا مطالبه آن به آسانى صورت پذير باشد، و در نتيجه هيچ كس از ترس تأخير پيدا كردن رسيدگى به طلبش از شخص ديگر يا انكار آن از طرف شخص بدهكار از وام دادن به برادر دينى خود شانه تهى نمى‌كند

«يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذا تَدايَنْتُمْ بِدَيْنٍ إِلى‌ أَجَلٍ مُسَمًّى فَاكْتُبُوهُ‌- اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، اگر براى مدتى معين از يكديگر وام گرفتيد، آن را بنويسيد.» در اين جا مسئوليت متوجه تربيت شدگان و درس خواندگان است كه بايد در نوشتن سند رعايت عدل و داد را بكنند و چيزى را زياده يا كم ننويسند، و مسئوليت نويسندگى را بپذيرند و به سببى يا سببى ديگر از نوشتن شانه تهى نكنند

«وَ لْيَكْتُبْ بَيْنَكُمْ كاتِبٌ بِالْعَدْلِ وَ لا يَأْبَ كاتِبٌ أَنْ يَكْتُبَ‌- و بايد نويسنده‌اى ميان شما به دادگرى (سند) بنويسد، و نبايد نويسنده از نوشتن خوددارى كند،» و بايد به ياد داشته باشد كه خدا او را به نعمت نويسندگى متنعم ساخته، و بر او واجب است كه شكر اين نعمت را بگذارد و آن را در خدمت بندگان خدا قرار دهد، و از نوشتن دريغ نورزد

«كَما عَلَّمَهُ اللَّهُ فَلْيَكْتُبْ وَ لْيُمْلِلِ الَّذِي عَلَيْهِ الْحَقُ‌- چنان كه خدا به او آموخته است؛ پس او بايد بنويسد و آنكه صاحب حق است آنچه را كه‌