تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٥١ - رهنمودهايى از آيات

كراهت ندارد بر او سخت و گران مى‌آيد.

٢١٧ [صدّ]: صدّ و منع و صرف نظاير يكديگرند. وقتى كسى از چيزى اعراض و عدول كند، مى‌گويند «صدّ عن الشي‌ء»، و اگر مانع كسى براى دست يافتن چيزى شود مى‌گويند «صدّ غيره». و اصل باب، عدول است.

[حبطت‌]: حبط به معنى فسادى است كه اگر چارپايى گونه‌اى علف به نام حباط را بخورد گرفتار آن مى‌شود و مى‌گويند «حبطت الإبل»، و سپس هلاك شدن و از بين رفتن را حبط گفته‌اند.

٢١٨ [هاجروا]: هجر ضد وصل است، و هجرت به معنى بريدن پيوستگى و جدايى است، و مهاجران را به سبب بريدن از قوم و سرزمين خود به اين نام مى‌خواند.

[جاهدوا]: مجاهدة و جهاد عبارت است از مجبور كردن نفس براى قبول سختى و مشقت در كشتن دشمنى يا از ميان بردن چيزى كه مايه ناراحتى است.

/ ٣٧٢

فتنه، بزرگتر از كشتن‌

رهنمودهايى از آيات

با وجود آنكه اين آيات گوشه‌هايى از امر واجب جنگ و قتال را براى ما بيان مى‌كند، ارتباطى به آيات جهاد اسلامى ندارد، بلكه مربوط به ساخته شدن شخصيت امت است كه تمايز آن به تقوا و فراهم آمدن بر گرد محور حق در بازگرداندن اختلافها به اسلام است، و نيز به ايستادگى و سختى نشان دادن در تمسّك به‌