تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٦٢ - جدايى نقطه به راه افتادن است

كرامتى است كه اهل كتاب از آن با خبرند ولى حق را كتمان مى‌كنند، و اين كتمان برخاسته از هواپرستى و طرز تفكر نژادپرستانه آنان است.

ولى شايسته‌تر براى آنان اين بود كه كتاب را بر خود مورد تطبيق قرار دهند، نه اين كه آن را بر حسب هواى نفس تحريف كنند. و على رغم آنكه قبله تو حق است و شكى در آن نيست، اين بدان معنى نيست كه امت وارد نژادپرستى شود، و چنان گمان كند كه به مجرد رو به قبله حق ايستادن در نزد خدا شريفتر از جز آن خواهد شد.

هرگز! اينها چيزى بيش از آداب و شعائر ظاهرى نيست، و مقياس بزرگوارى شتافتن به كارهاى نيك است، و هر كه بيشتر به جانب اين نيكوكارى رو كند در نزد خدا مكرمتر است، و پس از آنكه قرآن درباره رو كردن به مسجد الحرام تأكيد مى‌كند، امت را از سستى نشان دادن در برابر دشمنان يا ترسيدن از ايشان، بر حذر مى‌دارد، از آن روى كه هر كس از حق بترسد از هيچ كس بيم نخواهد داشت.

/ ٢٧٣

شرح آيات

جدايى نقطه به راه افتادن است‌

[١٤١] و در ضمن اين چارچوب فكرى، قرآن حكيم حقيقتى حايز اهميت را بيان مى‌كند، و آن اين كه براى بنا كردن يك زندگى تازه، بر ما لازم است كه از لحاظ نفسانى خود را از تأثير پذيرفتن از واقع معاش جدا نگاه داريم، و على رغم آنكه واقعيت موجود سنگينى هولناكى دارد، و فشار نفسانى و اجتماعى بزرگى وارد مى‌كند، و قرآن كريم براى بيان اين كه شما امت تازه و داراى قبله‌اى تازه هستيد، از پيش يادآور ما مى‌شود كه هر امتى دوره تاريخى و واقعيت مخصوص به خود دارد، و بر امتهاى ديگر است كه خود را از آن مستقل نگاه دارند، و زندگى خود را بر وفق نيازمنديها و اوضاع و احوال مخصوص به خود بنا كنند، چه خداى متعال به اندازه‌اى كه درباره اين كه چه كرده‌ايم پرسش مى‌كند، از آن نمى‌پرسد