تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٨٣ - شرح آيات

/ ٤٠٧

تقوى در اداره كردن خانه‌

رهنمودهايى از آيات

به مناسبت بحث درباره طلاق، خداوند حكم رضاع (شير دادن فرزند) را بيان مى‌كند، چه بسيار مى‌شود كه همين امر اختلافى در خانواده را سبب مى‌شود؛ بر زن واجب است كه نوزاد خود را شير بدهد، به همان‌گونه كه به شوهر واجب است كه نفقه يعنى هزينه زندگى زن و فرزند خود را بدهد، چيزى كه هست حدود شير دادن و مقدار انفاق بسته به توانايى و استطاعت است، بدان سبب كه خداوند مردمان را به بيش از آنچه طاقت تحمل آن را دارند مكلف نمى‌سازد.

زن و شوهر مى‌بايستى در كارهاى مربوط به خانه و مخصوصا درباره نوزاد با يكديگر مشورت كنند، و قرار مناسبى براى پايان دادن به دوران شير دادن كودك بگذارند، و نيز شوهر مى‌تواند زنى را براى شير دادن فرزند خود اجير كند، به شرط اين كه تمام مزد را خود او بدهد.

شرح آيات

[٢٣٣] «وَ الْوالِداتُ يُرْضِعْنَ أَوْلادَهُنَّ حَوْلَيْنِ كامِلَيْنِ لِمَنْ أَرادَ أَنْ يُتِمَّ الرَّضاعَةَ- و مادران دو سال تمام فرزندان خود را شير مى‌دهند، و اين براى كسى است كه بخواهد شير دادن را تمام كند.»/ ٤٠٨ اين دوران شير دادن فطرى است كه نوزاد در آن به شير مادر كه بهترين خوراك براى او و بالخاصه در نخستين روزهاى آن است، نياز دارد. و بر زن روا نيست كه از اين وظيفه واجب خود به عنوان مادر بگريزد، و سرنوشت فرزند خود را به خاطر سببهاى تجملى جزئى به مخاطره بيندازد. چه، آينده فرزند او متّكى بر اين‌