تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٥٧١ - ميان بخشندگى و توبه

نتيجه‌اى از آزمندى به دنيا است.

[٩١] و چنان مى‌نمايد كه اين كسان كه پيوسته بر گمراهى دوام مى‌كنند تا آن گاه كه مرگ ايشان فرارسد، از اهل آتش‌اند، ولى آرزو مى‌كنند كه كاش تمام ثروت دنيا را داشتند و آن را مى‌دادند تا از آتش دوزخ رهايى يابند، ولى هيهات.

اينان فرصتهاى نيكو را در دنيا از دست دادند و اكنون پشيمانى سودى بر ايشان ندارد.

«إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ ماتُوا وَ هُمْ كُفَّارٌ فَلَنْ يُقْبَلَ مِنْ أَحَدِهِمْ مِلْ‌ءُ/ ٦١٢ الْأَرْضِ ذَهَباً وَ لَوِ افْتَدى‌ بِهِ أُولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ وَ ما لَهُمْ مِنْ ناصِرِينَ‌- كسانى كه كافر شدند، و با كفر مردند، از آنان به اندازه كره زمين زر پذيرفته نخواهد شد، هر چند همه آن را بى‌عوض بدهند. براى اين مردم عذابى دردناك است و يار و ياورى ندارند.» آنان در دنيا به رسالت خدا خيانت كردند تا از اين راه ثروتى و يارانى به چنگ آرند، و در آخرت ثروت و ياران براى ايشان هيچ سودى نخواهد داشت.

[٩٢] بر ايشان واجب بود كه مقدارى از مال خود را فدا كنند، و از بعضى از ياران براى جلب خرسندى خدا جدا شوند، چه رضاى خدا بدون از دست دادن مال و فداكارى و بدون پيروزى بر حب ذات به خاطر خدا به دست نمى‌آيد.

«لَنْ تَنالُوا الْبِرَّ حَتَّى تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ‌- به نيكى دست نيابيد مگر اين كه از آنچه دوست مى‌داريد انفاق كنيد.» و خدا از آنچه در راه او انفاق كنيد آگاه مى‌شود، پس مبادا شيطان شما را بفريبد و بگويد: به خاطر مردم كار كنيد كه آنان سريع پاداش شما را مى‌دهند، ولى پاداش خدا معلوم نيست كه خواهد رسيد يا نه.

«وَ ما تُنْفِقُوا مِنْ شَيْ‌ءٍ فَإِنَّ اللَّهَ بِهِ عَلِيمٌ‌- و هر چه انفاق كنيد خدا بر آن آگاه است.» و آخرين سخن: مردان دين پيش از ديگران به دور شدن از روح دين تهديد مى‌شوند، از آن روى كه اگر مردمان عادى از دين دور شوند، دل در مردان دين‌