تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٦٨ - چگونه رستگارى را تأمين كنيم؟

مى‌فريبد و دين را با وجود علم داشتن به آن تحريف مى‌كند، و بنا بر اين واجب است كه پيروى ما از مرد دين به صورت مطلق نباشد، بلكه در حدود راهنمايى/ ٢٧٨ عقلهايمان و معرفتى باشد كه به ارزشهاى رسالت الاهى داريم.

مرد عادى نمى‌تواند دريچه‌هاى علم را بر روى جان و روان خود ببندد، و كاملا متكى و متّكل بر اصحاب علم شود، چه اين ممكن است سبب فروافتادن وى در مهلكه‌ها شود، بلكه لازم است به عقل و فطرت خود تشخيص دهد كه از چگونه مردى پيروى مى‌كند؛ كسانى كه در دنيا زاهدند، و حدودى براى شهوات خود قائلند، و به مخالفت با هواهاى نفسانى خويش مى‌پردازند، و نسبت به اوامر خدا اطاعت كامل دارند، تنها كسانى هستند كه مى‌توان به ايشان اعتماد كرد و به پيروى ايشان برخاست.

چگونه رستگارى را تأمين كنيم؟

[١٤٨] آيا به مجرّد رو كردن به جانب مسجد الحرام مى‌توانيم رستگارى را براى خود تأمين كنيم؟ و آيا مى‌توانيم به تأكيد بگوييم كه آن كس كه رو به بيت المقدس بايستد از دوزخيان است؟

هرگز! اينها مظاهر خارجى عبادت است، ولى عبادت حقيقتى عبارت است از: تسليم شدن به خدا، و به انجام دادن كار نيك و شايسته برخاستن، و هر چه در امتى عمل صالح فراوانتر باشد، آن امت به خدا نزديكتر است، و اما قبله تنها يك مظهر خارجى است نه بيش از اين.

«وَ لِكُلٍّ وِجْهَةٌ هُوَ مُوَلِّيها- و هر كس را راهى و جهتى و قبله‌اى است كه رويش را به سوى آن مى‌كند،» بعضى به سوى مسجد الحرام و بعضى به سوى بيت المقدس.

«فَاسْتَبِقُوا الْخَيْراتِ‌- پس به انجام دادن كارهاى نيك شتاب كنيد،» كه هدف رسالتها همين است، و چنان نباشد كه مجادله كردن شما درباره قبله جايگزين سبقت گرفتن شما بر يكديگر در انجام كارهاى خوب شود.