تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٣٢ - شرح آيات

در خدمت سيطره پيدا كردن بر مردم قرار مى‌دهد، نيز چنين است و به نتيجه كارش همچون بيابانى مى‌شود كه شايستگى براى روياندن گياه ندارد.

«يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تُبْطِلُوا صَدَقاتِكُمْ بِالْمَنِّ وَ الْأَذى‌ كَالَّذِي يُنْفِقُ مالَهُ رِئاءَ النَّاسِ‌- اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، صدقه‌هاى خود را با منت و آزار تباه مكنيد، همچون كسى كه مال خود را براى نمايش دادن به مردم انفاق مى‌كند،» تا ديگران او را ببينند و از او خشنود شوند و از كارهاى او تقدير كنند و در نتيجه بر ايشان برترى پيدا كند.

«وَ لا يُؤْمِنُ بِاللَّهِ‌- و به خدا و روز ديگر ايمان ندارد،» تا بخشش وى در راه او باشد، پس براى خدا عمل نمى‌كند، «وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ- و براى روز ديگر.» و چون ايمان او به روز ديگر سست است، در جستجوى شهرت و نام و نتايج فورى است، پس سعى و تلاش او تنها براى دنيا است، بى‌آنكه حسابهاى آخرت را در آن داخل كند.

«فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ صَفْوانٍ عَلَيْهِ تُرابٌ فَأَصابَهُ وابِلٌ فَتَرَكَهُ صَلْداً- پس مثل او همچون مثل سنگ سخت صافى است كه بر روى آن خاك است، و چون رگبار درشتى بر آن فروريزد/ ٤٦٠ آن را به صورت سنگى بازگذارد.» «لا يَقْدِرُونَ عَلى‌ شَيْ‌ءٍ مِمَّا كَسَبُوا- اينان از آنچه كسب كرده‌اند چيزى به دست نياورند،» بدان جهت كه آنچه را به دست آوردند تباه كردند، و براى آخرت چيزى در دست ايشان باقى نماند.

«وَ اللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الْكافِرِينَ‌- و خدا گروه كافران را رهبرى به راه راست نمى‌كند.» بلكه دلهاى ايشان همچون آن سنگ سخت مى‌شود كه هدايت در آن كشت نمى‌شود، چرا كه اصلا خواستار هدايت نيستند بلكه عشق به تسلط و سيطره و