تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٣٤ - شرح آيات

چنين است و حتى اگر با چالشهاى بزرگ (همچون انفاق در قحطيها) توفيقى حاصل نكند، مى‌تواند به كارهاى شايسته و نيك روزانه بپردازد و از اين راه از ايمان خود پاسدارى كند.

«وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ- و خدا به آنچه مى‌كنيد بينا است.» پس در انديشه مردم نباشيد و نخواهيد كه آنان كارهاى شما را ببينند و از آن با خبر شوند؛ نظر داشتن خدا به اعمال شما و پاداش دادن وى براى شما بسنده است.

[٢٦٦] و خدا مثلى عالى از آن مى‌زند كه آرزوى آدمى به سبب فروريختن اعمالش در روز پاداش كه به آن نياز دارد، بر باد رود، و بفهمد كه لذت شهرت يا استيلا پيدا كردنى كه همچون نتيجه‌اى از انفاق خود خواستار آن بود، و با منت گذاشتن و آزردن مردم سبب بر باد رفتن خيرات و ثمرات عملش شده است

«أَ يَوَدُّ أَحَدُكُمْ أَنْ تَكُونَ لَهُ جَنَّةٌ مِنْ نَخِيلٍ وَ أَعْنابٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ لَهُ فِيها مِنْ كُلِّ الثَّمَراتِ وَ أَصابَهُ الْكِبَرُ وَ لَهُ ذُرِّيَّةٌ ضُعَفاءُ- آيا كسى از شما دوست دارد كه باغى از درختان خرما و انگور داشته باشد كه نهرها در آن روان است و هر گونه ميوه در آن وجود دارد، و چون به سنّ پيرى رسد و فرزندان ناتوان دارد،» با همه نيازى كه اين شخص به چنين باغ دارد، و نتيجه تلاشهاى سراسر زندگى او است، ناگهان

«فَأَصابَها إِعْصارٌ فِيهِ نارٌ فَاحْتَرَقَتْ‌- طوفان آتشى بر آن فروريزد و آن را بسوزاند؟» آيا نااميدى اين پير محروم را از نتيجه تلاشهايش مى‌توان تصور كرد؟

/ ٤٦٢ حالت كسى كه اموال خود را به اميد پاداش انفاق كرده، و با آتش منت گذاشتن بر مردم و آزردن ايشان پاداش انفاق خويش را به آتش كشيده، و در روز قيامت كه به اين پاداش نياز دارد از رسيدن به آن ناكام مانده، نيز چنين است كه در آن روز مى‌بيند خدا، به كيفر ريا و كبرياى احمقانه او، آتشى سوزان براى او آماده كرده‌