٢١ قالَ نُوحٌ رَبِّ إِنَّهُمْ عَصَوْنِي وَ اتَّبَعُوا مَنْ لَمْ يَزِدْهُ مالُهُ وَ وَلَدُهُ إِلَّا خَساراً
٢٢ وَ مَكَرُوا مَكْراً كُبَّاراً
٢٣ وَ قالُوا لا تَذَرُنَّ آلِهَتَكُمْ وَ لا تَذَرُنَّ وَدّاً وَ لا سُواعاً وَ لا يَغُوثَ وَ يَعُوقَ وَ نَسْراً
٢٤ وَ قَدْ أَضَلُّوا كَثِيراً وَ لا تَزِدِ الظَّالِمِينَ إِلَّا ضَلالًا
٢٥ مِمَّا خَطِيئاتِهِمْ أُغْرِقُوا فَأُدْخِلُوا ناراً فَلَمْ يَجِدُوا لَهُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ أَنْصاراً
ترجمه:
٢١- نوح (بعد از نوميدى از هدايت آنها) گفت: «پروردگارا! آنها نافرمانى من كردند و از كسانى پيروى نمودند كه اموال و فرزندانشان چيزى جز زيانكارى بر آنها نيفزوده است!
٢٢- و (اين رهبران گمراه) مكر عظيمى به كار بردند.
٢٣- و گفتند: دست از خدايان و بت‌هاى خود بر نداريد (به خصوص) بت‌هاى «ودّ»، سُواع»، «يَغُوث»، «يعوق» و «نسر» را رها نكنيد!
٢٤- و آنها گروه بسيارى را گمراه كردند، خداوندا! ظالمان را جز ضلالت ميفزا»!
٢٥- (آرى، سر انجام) همگى به خاطر گناهانشان غرق شدند و در آتش دوزخ وارد گشتند، و جز خدا ياورانى براى خود نيافتند!