و اين حديث تأكيدى است بر شهود باطنى نه مشاهده با چشم.
***
و در نقطه مقابل اين گروه مؤمنان، «گروهى هستند كه صورت‌هايشان، عبوس و در هم كشيده است» «وَ وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ باسِرَةٌ».
«باسِرَة» از ماده «بَسر» (بر وزن نصر) به معنى چيز نارس و كار قبل از موعد است، و لذا به ميوه كال نخل، «بُسر» (بر وزن عُسر) گفته مى‌شود، و سپس به در هم كشيدن صورت و عبوس بودن اطلاق شده است، از اين جهت كه عكس العملى است كه انسان قبل از فرا رسيدن رنج، عذاب و ناراحتى اظهار مى‌دارد.
به هر حال، آنها وقتى نشانه‌هاى عذاب را مى‌نگرند، و نامه‌هاى اعمال خويش را خالى از حسنات، و مملوّ از سيئات، مشاهده مى‌كنند، سخت پريشان، محزون و اندوهگين مى‌شوند، و چهره در هم مى‌كشند.
***
«آنها مى‌دانند عذابى سخت كه پشت آنها را در هم مى‌شكند درباره آنها انجام خواهد شد» «تَظُنُّ أَنْ يُفْعَلَ بِها فاقِرَةٌ».
بسيارى از مفسران معتقدند: «ظن» در اينجا به معنى علم است، يعنى آنها يقين به چنين عذابى پيدا مى‌كنند، در حالى كه بعضى گفته‌اند: «ظن» در اينجا به همان معنى اصلى، يعنى گمان مى‌باشد، البته آنها اجمالًا يقين دارند عذاب مى‌شوند اما نسبت به چنين عذاب كمرشكن گمان دارند. «١»