به همين دليل، در بعضى از روايات كه در تفسير اين آيه آمده است مى‌خوانيم: «آنها نظر به رحمت خداوند و نعمت او و ثواب او مى‌كنند» «١» چرا كه نگاه به اينها نيز، نگاه به ذات مقدس او است.
جمعى از بى خبران، آيه فوق را اشاره به مشاهده حسى خداوند در قيامت گرفته‌اند و مى‌گويند: در آن روز، خدا را با همين چشم ظاهر مشاهده خواهند كرد!
در حالى كه چنين مشاهده‌اى لازمه‌اش جسمانى بودن خداوند، و وجود در مكان و كيفيت و حالت خاص جسمانى است، و مى‌دانيم ذات پاكش از اين آلودگى‌ها بر كنار است، همان گونه كه در آيات مختلف قرآن، كراراً روى آن تكيه شده است از جمله در آيه ١٠٣ سوره «انعام» مى‌خوانيم: لا تُدْرِكُهُ الأَبْصارُ وَ هُوَ يُدْرِكُ الأَبْصارَ:
«چشم‌ها او را نمى‌بيند، و او چشم‌ها را مى‌بيند» اين آيه مطلق است، و هيچ اختصاص به دنيا ندارد.
عدم مشاهده حسى خداوند، واضح‌تر از آن است كه بخواهيم بيش از اين روى آن بحث كنيم، و هر كس كمترين آشنائى با قرآن و معارف اسلامى داشته باشد به اين حقيقت اعتراف مى‌كند.
بعضى براى «ناظِرَة» تفسير ديگرى ذكر كرده، و گفته‌اند: از ماده «انتظار» است، يعنى مؤمنان در آن روز انتظارشان تنها از ذات پاك خدا است، و حتى بر اعمال نيك خود نيز تكيه نمى‌كنند، و پيوسته منتظر رحمت و نعمت اويند.
و اگر گفته شود: اين انتظار آميخته با نوعى ناراحتى خواهد بود، در حالى كه در آنجا براى مؤمنان ناراحتى وجود ندارد.