پروردگار كند، نه تنها آن را نفى نمى‌كند، بلكه قرآن، گاه خود پيامبر صلى الله عليه و آله را به اين معنى دعوت كرده، و گاه به ديگران دستور داده از پيامبر صلى الله عليه و آله شفاعت بخواهند.
در آيه ١٠٣ «توبه» مى‌خوانيم: خُذْ مِنْ أَمْوالِهِمْ صَدَقَةً تُطَهِّرُهُمْ وَ تُزَكِّيهِمْ بِها وَ صَلِّ عَلَيْهِمْ إِنَّ صَلاتَكَ سَكَنٌ لَهُمْ: «از اموال آنها زكات بگير، تا به وسيله آن آنها را پاك سازى، و (هنگام گرفتن زكات) به آنها دعا كن كه دعاى تو مايه آرامش آنها است».
و در آيه ٩٧ سوره «يوسف» از زبان برادرانش خطاب به پدر مى‌خوانيم: يا أَبانَا اسْتَغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا إِنَّا كُنَّا خاطِئِينَ: «اى پدر! براى ما استغفار كن كه ما خطا كار بوديم».
يعقوب نيز اين تقاضا را نه تنها انكار نكرد، بلكه به آنها قول مساعد داد و گفت: سَوْفَ أَسْتَغْفِرُ لَكُمْ رَبِّي: «به زودى براى شما از درگاه خداوند تقاضاى آمرزش مى‌كنم». «١»
بنابراين، مسأله توسل و شفاعت طلبيدن، به مفهومى كه گفته شد، از دستورهاى صريح قرآن است.
***