تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١١٦
٧ وَ أَنَّهُمْ ظَنُّوا كَما ظَنَنْتُمْ أَنْ لَنْ يَبْعَثَ اللَّهُ أَحَداً ٨ وَ أَنَّا لَمَسْنَا السَّماءَ فَوَجَدْناها مُلِئَتْ حَرَساً شَدِيداً وَ شُهُباً ٩ وَ أَنَّا كُنَّا نَقْعُدُ مِنْها مَقاعِدَ لِلسَّمْعِ فَمَنْ يَسْتَمِعِ الآنَ يَجِدْ لَهُ شِهاباً رَصَداً
١٠ وَ أَنَّا لا نَدْرِي أَ شَرٌّ أُرِيدَ بِمَنْ فِي الأَرْضِ أَمْ أَرادَ بِهِمْ رَبُّهُمْ رَشَداً
ترجمه:
٧- و اين كه آنها گمان كردند- همان گونه كه شما گمان مىكرديد- كه خداوند هرگز كسى را (به نبوت) مبعوث نمىكند.
٨- و اين كه ما آسمان را جستجو كرديم و همه را پر از محافظان قوى و تيرهاى شهاب يافتيم!
٩- و اين كه ما پيش از اين به استراق سمع در آسمانها مىنشستيم؛ اما اكنون هر كس بخواهد استراق سمع كند، شهابى را در كمين خود مىيابد!
١٠- و اين كه (با اين اوضاع) ما نمىدانيم آيا اراده شرّى درباره اهل زمين شده يا پروردگارشان خواسته است آنان را هدايت كند؟!
تفسير:
ما قبلًا استراق سمع مىكرديم اما ...
اين آيات، همچنان ادامه سخنان مؤمنان جنّ است كه به هنگام تبليغ قوم خود بيان داشتند، و از طرق مختلف آنها را به سوى اسلام و قرآن دعوت