نكته:
تحريف در تفسير آيه «وَ أَنَّ الْمَساجِدَ لِلَّهِ»
مسأله «توسل» به پيامبر صلى الله عليه و آله و اولياى دين عليهم السلام يعنى آنها را وسيله و شفيع در درگاه خدا قرار دادن، مطلبى است كه نه با حقيقت توحيد منافات دارد، و نه با آيات قرآن مجيد، بلكه تأكيدى است بر توحيد، و اين كه همه چيز از ناحيه خدا است، در آيات قرآن نيز كراراً به مسأله «شفاعت» و همچنين استغفار و طلب آمرزش پيامبر صلى الله عليه و آله براى مؤمنان اشاره شده است. «١»
با اين حال، بعضى از دور افتادگان از تعليمات اسلام و قرآن، اصرار دارند هر گونه توسل و شفاعتى را منكر شوند، و براى اثبات مقصود خود دستاويزهائى پيدا كرده‌اند، از جمله آيه فوق (وَ أَنَّ الْمَساجِدَ لِلَّهِ فَلا تَدْعُوا مَعَ اللَّهِ أَحَداً) مى‌باشد، آنها مى‌گويند: مطابق اين آيه، قرآن دستور مى‌دهد: نام هيچ كس را همراه نام خدا نبريد، و جز او را نخوانيد، و شفاعت نطلبيد!
ولى، انصاف اين است: اين آيه هيچ ارتباطى به مطلب آنها ندارد، بلكه هدف از آن نفى شرك، يعنى چيزى را هم رديف خدا در عبادت، يا طلبيدن حاجت، قرار دادن است.
به تعبير ديگر: اگر كسى به راستى كار خدا را از غير خدا بخواهد، و او را صاحب اختيار و مستقل در انجام آن بشمرد، مشرك است، همان گونه كه واژه «مَعَ» در جمله «فَلا تَدْعُوا مَعَ اللَّهِ» به اين معنى گواهى مى‌دهد كه: نبايد كسى را «هم رديف» خدا و «مبدأ تأثير مستقل» دانست.
اما، اگر از انبياء الهى شفاعتى بخواهد، يا تقاضاى وساطت در درگاه