١٦ وَ ألَّوِ اسْتَقامُوا عَلَى الطَّرِيقَةِ لَا سْقَيْناهُمْ ماءً غَدَقاً
١٧ لِنَفْتِنَهُمْ فِيهِ وَ مَنْ يُعْرِضْ عَنْ ذِكْرِ رَبِّهِ يَسْلُكْهُ عَذاباً صَعَداً
١٨ وَ أَنَّ الْمَساجِدَ لِلَّهِ فَلا تَدْعُوا مَعَ اللَّهِ أَحَداً
١٩ وَ أَنَّهُ لَمَّا قامَ عَبْدُ اللَّهِ يَدْعُوهُ كادُوا يَكُونُونَ عَلَيْهِ لِبَداً
ترجمه:
١٦- و اين كه اگر آنها (جنّ و انس) در راه (ايمان) استقامت ورزند، با آب فراوان سيرابشان مى‌كنيم!
١٧- هدف اين است كه ما آنها را بيازمائيم؛ و هر كس از ياد پروردگارش روى گرداند، او را به عذاب شديد و فزاينده‌اى گرفتار مى‌سازد!
١٨- و اين كه مساجد از آنِ خداست، پس هيچ كس را با خدا نخوانيد!
١٩- و اين كه هنگامى كه بنده خدا (محمّد) به عبادت برمى‌خاست و او را مى‌خواند، گروهى پيرامون او به شدت ازدحام مى‌كردند!
تفسير:
شما را با اين نعمت‌هاى فراوان مى‌آزمائيم
اين آيات، ظاهراً ادامه سخنان مؤمنان جنّ با قوم خويش است (هر چند جمعى از مفسران آن را كلام خداوند دانسته، كه به عنوان جمله معترضه در ميان كلمات جنّ قرار گرفته است)، ولى از آنجا كه معترضه بودن خلاف ظاهر است، و تعبير آيات شباهت زيادى با لحن آيات گذشته كه سخنان مؤمنان جنّ بود،