تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٣
فضيلت تلاوت اين سوره
در حديثى از پيغمبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله، مىخوانيم: مَنْ قَرَأَ سُورَةَ نُوحٍ كَانَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ الَّذِينَ تُدْرِكُهُمْ دَعْوَةُ نُوحٍ:
«كسى كه سوره «نوح» را بخواند از مؤمنانى خواهد بود كه شعاع دعوت نوح پيامبر او را فرا مىگيرد». «١»
و در حديث ديگرى از امام صادق عليه السلام مىخوانيم: مَنْ كَانَ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ يَقْرَأُ كِتَابَهُ فَلا يَدَعُ قِرَاءَةَ سُورَةِ «إِنَّا أَرْسَلْنَا نُوحاً إِلَى قَوْمِهِ» فَأَيُّ عَبْدٍ قَرَأَهَا مُحْتَسِباً صَابِراً فِي فَرِيضَةٍ أَوْ نَافِلَةٍ، أَسْكَنَهُ اللَّهُ مَسَاكِنَ الأَبْرَارِ وَ أَعْطَاهُ ثَلاثَ جِنَانٍ مَعَ جَنَّتِهِ كَرَامَةً مِنَ اللَّهِ:
«كسى كه ايمان به خدا و روز رستاخيز دارد و كتاب او را مىخواند، تلاوت سوره نوح را رها ننمايد، هر كس آن را براى خدا و توأم با شكيبائى در نماز فريضه يا نافله تلاوت كند، خداوند او را در منازل نيكان جاى مىدهد، و سه باغ از باغهاى بهشت همراه باغ خودش براى احترام به او مرحمت مىكند». «٢»
ناگفته پيدا است، هدف از تلاوت آن اين است كه: از راه و رسم اين پيامبر بزرگ، استقامت و شكيبائى ياران او در راه دعوت به سوى حق، الهام گيرد، و خود را در شعاع دعوت او قرار دهد، نه خواندن فاقد انديشه و فكر و نه انديشهاى خالى از عمل.
***