دارد، بعيد است از كلام جنّ نباشد. «١»
به هر حال، در آيات گذشته، سخن از پاداش‌هاى مؤمنان در قيامت بود، و در اين آيات سخن از پاداش دنيوى آنهاست، مى‌فرمايد: «اگر آنها (جنّ و انس) بر طريقه ايمان استقامت ورزند، ما آنها را با آب فراوان سيراب مى‌كنيم» «وَ ألَّوِ اسْتَقامُوا عَلَى الطَّرِيقَةِ لَأَسْقَيْناهُمْ ماءً غَدَقاً».
باران رحمت خود را بر آنها فرو مى‌باريم، و منابع و چشمه‌هاى آب حيات بخش را در اختيارشان مى‌گذاريم، و آنجا كه آب فراوان است همه چيز فراوان است، و به اين ترتيب آنها را مشمول انواع نعمت‌ها قرار مى‌دهيم.
«غَدَق» (بر وزن شفق) به معنى آب فراوان است.
اين، براى چندمين بار است كه قرآن مجيد روى اين مطلب تكيه مى‌كند، كه «ايمان و تقوا» نه تنها سرچشمه «بركات معنوى» است، كه موجب فزونى ارزاق مادى و وفور نعمت و آبادى و عمران و «بركت مادى» نيز مى‌باشد. «٢»
قابل توجه اين كه: طبق اين بيان، آنچه مايه وفور نعمت مى‌شود، استقامت بر ايمان است نه اصل ايمان؛ زيرا ايمان موقت و زودگذر نمى‌تواند چنين بركاتى از خود نشان دهد، مهم استقامت بر ايمان و تقوا است كه پاى بسيارى در آن لنگ و لرزان است.
***