است.
***
آن گاه مى‌افزايد: «من براى او مال گسترده و فراوانى قرار دادم» «وَ جَعَلْتُ لَهُ مالًا مَمْدُوداً».
«مَمْدُود» در اصل به معنى «كشيده» است كه در اينجا ناظر به گستردگى، حجم اموال او يا كشش از نظر زمان و يا از نظر مكان است.
بعضى گفته‌اند: اموال او به قدرى گسترده بود كه در فاصله مكّه و طائف شتران بسيار و اسب‌هاى فراوان و مستغلات زياد داشت.
و بعضى گفته‌اند: باغ‌ها و مزارعى داشت كه غلات يكى تمام نشده ديگرى مى‌رسيد، به علاوه داراى صدهزار دينار طلا بود، و همه اين معانى در كلمه «مَمْدُود» جمع است.
***
پس از آن به فزونى نيروى انسانى او اشاره كرده، مى‌افزايد: «و فرزندانى براى او قرار دادم كه همواره نزد او و در خدمت او حاضرند» «وَ بَنِينَ شُهُوداً».
دائماً آماده كمك و خدمت بودند، و حضورشان مايه انس و راحت او بود، و هرگز به خاطر تنگى معيشت، مجبور نبودند هر كدام به نقطه دور دستى سفر كنند، و پدر را در رنج دورى، هجران و تنهائى بگذارند، در بعضى از روايات آمده او ده فرزند داشت.
*** بعد از آن به ساير مواهبى كه به او ارزانى داشته بود به طور كلى اشاره كرده مى‌فرمايد: «وسائل زندگى او را از هر نظر فراهم ساختم» «وَ مَهَّدْتُ لَهُ تَمْهِيداً».
نه فقط مال و فرزندان برومند، كه در جهات اجتماعى و جنبه‌هاى جسمانى