همان تفسير اول است، و تناسب كاملى با آيات قبل و بعد در مورد توحيد و مخصوص بودن عبادت براى خدا دارد، و تفسير دوم ممكن است از قبيل توسعه در مفهوم آيه بوده باشد، و اما تفسير سوم شاهدى براى آن وجود ندارد.
***
و در ادامه اين سخن، براى بيان تأثير فوق العاده قرآن مجيد و عبادت پيامبر صلى الله عليه و آله مى‌افزايد: «هنگامى كه بنده خدا محمّد به عبادت برمى‌خاست و خدا را مى‌خواند، گروهى از جنّ سخت اطراف او جمع شدند» «وَ أَنَّهُ لَمَّا قامَ عَبْدُ اللَّهِ يَدْعُوهُ كادُوا يَكُونُونَ عَلَيْهِ لِبَداً». «١»

«لِبَد» (بر وزن پدر) به معنى چيزى است كه اجزاى آن روى هم متراكم شده باشد، اين تعبير، بيانگر هجوم عجيب مؤمنان جنّ براى شنيدن قرآن در اولين برخورد با آن، و همچنين بيانگر جاذبه فوق العاده نماز پيامبر صلى الله عليه و آله است.
براى اين آيه، دو تفسير ديگر نيز بيان شده: نخست اين كه: مؤمنان جنّ حال ياران پيامبر صلى الله عليه و آله را شرح مى‌دهند كه چگونه با همان تعداد كمى كه در «مكّه» داشتند، براى شنيدن سخنانش از سر و دوش هم بالا مى‌رفتند، و منظور اين بود كه طايفه جنّ از آنها سرمشق گرفته، به سوى ايمان بشتابند.
ديگر اين كه: بيان حال مشركان عرب است، كه وقتى پيامبر صلى الله عليه و آله مشغول نماز و قرآن مى‌شد، سخت اطراف او را مى‌گرفتند، و به استهزا و آزارش مى‌پرداختند.
ولى، تفسير اخير تناسب چندانى با هدف مبلغان جنّ كه مى‌خواستند ديگران را به ايمان تشويق كنند ندارد، و مناسب يكى از دو معنى قبل است.
***