مورد بحث، انذار را با بيانى بسيار مؤكد و رسا شروع مى‌كند، و مى‌فرمايد:
«هنگامى كه در صور دميده مى‌شود» «فَإِذا نُقِرَ فِي النَّاقُورِ».
***
«آن روز روز سختى است» «فَذلِكَ يَوْمَئِذٍ يَوْمٌ عَسِيرٌ». «١»

* ***
«روزى است بسيار پرمشقت كه براى كافران آسان نيست» «عَلَى الْكافِرِينَ غَيْرُ يَسِيرٍ».
قابل توجه اين كه: «ناقُور» در اصل، از ماده «نقر» به معنى كوبيدنى است كه منتهى به سوراخ كردن شود، و «منقارِ» پرندگان كه وسيله كوبيدن و سوراخ كردن اشياء است، نيز از همين معنى گرفته شده، به همين جهت به شيپورى كه صداى آن گوئى گوش انسان را سوراخ مى‌كند، و در مغز فرو مى‌رود «ناقور» گفته مى‌شود.
از آيات قرآن، به خوبى استفاده مى‌شود كه: در پايان دنيا و آغاز رستاخيز دو بار در صور دميده مى‌شود، يعنى دو صداى فوق العاده وحشت‌انگيز و تكان دهنده كه اولى صداى مرگ است، و دومى صداى بيدارى و حيات است، سراسر جهان را فرا مى‌گيرد، كه از آن تعبير به «نفخه صور اول» و «نفخه صور دوم» مى‌شود، و آيه مورد بحث، اشاره به «نفخه دوم» است كه رستاخيز با آن بر پا مى‌گردد، و روز سخت و سنگينى بر كافران است. «٢»
به هر حال، آيات فوق بيانگر اين واقعيت است كه در نفخه رستاخيز