مى‌فرمايد: «اين از چشمه خاصى است كه بندگان خدا از آن مى‌نوشند، و آن را از هر جا بخواهند جارى مى‌سازند»! «عَيْناً يَشْرَبُ بِها عِبادُ اللَّهِ يُفَجِّرُونَها تَفْجِيراً». «١»- «٢»

اين چشمه شراب طهور، چنان در اختيار ابرار و عباد اللَّه است كه هر جا اراده كنند از همانجا سر بر مى‌آورد، و جالب اين كه: در حديثى از امام باقر عليه السلام نقل شده كه در توصيف آن فرمود: هِىَ عَيْنٌ فِى دارِ النَّبِى صلى الله عليه و آله تَفْجُرُ الى‌ دُورِ الأَنْبِياءِ وَ الْمُؤْمِنِيْنَ: «اين چشمه‌اى است در خانه پيغمبر اسلام صلى الله عليه و آله كه از آنجا به خانه ساير پيامبران و مؤمنان جارى مى‌شود». «٣»
آرى همان گونه كه در دنيا چشمه‌هاى علم و رحمت از خانه پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله به سوى بندگان خدا و نيكان سرازير مى‌شود، در آخرت كه تجسم بزرگى از اين برنامه است چشمه شراب طهور الهى، از همين بيت وحى مى‌جوشد، و شاخه‌هاى آن به خانه‌هاى مؤمنان سرازير مى‌گردد!
«يُفَجِّرُونَ» از ماده «تفجير» در اصل از ريشه «فجر» گرفته شده كه به معنى شكافتن وسيع است، خواه شكافتن زمين باشد، يا چيز ديگر، و از آنجا كه نور صبح گوئى پرده شب را مى‌شكافد، به آن «فجر» گفته‌اند، و به شخص فاسق از اين رو «فاجر» مى‌گويند كه: پرده حيا و پاكى را دريده، و از مسير حق خارج شده است.
اما در آيه مورد بحث، به معنى شكافتن زمين است.