برسيد» (مهم آن است كه محتواى آيات را درك كنيد). «١»
در حديث ديگرى از امام صادق عليه السلام در تفسير «ترتيل» مى‌خوانيم: إِذَا مَرَرْتَ بِآيَةٍ فِيهَا ذِكْرُ الْجَنَّةِ فَاسْأَلِ اللَّهَ الْجَنَّةَ، وَ إِذَا مَرَرْتَ بِآيَةٍ فِيهَا ذِكْرُ النَّارِ فَتَعَوَّذْ بِاللَّهِ مِنَ النَّارِ:
«وقتى از كنار آيه‌اى مى‌گذرى كه در آن نامى از بهشت است توقف كن و از خدا بهشت را بطلب (و خود را براى آن بساز) و هنگامى كه از آيه‌اى مى‌گذرى كه در آن نام دوزخ است از آن به خدا پناه بر» (و خويشتن را از آن دور دار). ٢
و در روايت ديگرى از همان امام عليه السلام آمده كه در تفسير «ترتيل» فرمود: هُوَ أَنْ تَتَمَكَّثَ فِيهِ وَ تُحَسِّنَ بِهِ صَوْتَكَ: «ترتيل آن است كه در آيات مكث كنى، و با صداى خوب آن را بخوانى». ٣
و نيز در حديث ديگرى از همان حضرت چنين نقل شده: إِنَّ الْقُرْآنَ لا يُقْرَأُ هَذْرَمَةً، وَ لَكِنْ يُرَتَّلُ تَرْتِيلًا، فَإِذَا مَرَرْتَ بِآيَةٍ فِيها ذِكْرُ النَّارِ وَقَفْتَ عِنْدَها وَ تَعَوَّذْتَ بِاللَّهِ مِنَ النَّارِ:
«قرآن را سريع و تند نبايد خواند، بلكه بايد با ترتيل خوانده شود، هر گاه از آيه‌اى مى‌گذرى كه در آن سخنى از دوزخ است مى‌ايستى، و از آتش دوزخ به خدا پناه مى‌برى». ٤
و بالاخره در حالات پيامبر صلى الله عليه و آله نقل شده است كه آن حضرت آيات را از يكديگر جدا مى‌كرد، و صداى خود را مى‌كشيد. ٥
اين روايات و روايات ديگرى كه به همين معنى در «اصول كافى»، «نور