در اين كه منظور از جمله فَاقْرَؤُا ما تَيَسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ: «آنچه از قرآن براى شما ميسر است بخوانيد» چيست؟ گفتگو بسيار است:
جمعى آن را به نماز شب تفسير كرده‌اند كه در لابلاى آن، حتماً آيات قرآن خوانده مى‌شود.
بعضى گفته‌اند: منظور همان تلاوت قرآن است، هر چند در اثناء نماز نباشد.
سپس بعضى، مقدار آن را به پنجاه آيه، بعضى به يك صد آيه، و بعضى دويست آيه، تفسير كرده‌اند، ولى هيچ يك از اين اعداد، دليل خاصى ندارد، بلكه مفهوم آيه اين است: هر مقدارى كه انسان به زحمت نمى‌افتد از قرآن بخواند.
بديهى است منظور از «تلاوت قرآن» در اينجا تلاوتى است به عنوان درس و فراگيرى براى خودسازى و پرورش ايمان و تقوا.
سپس، به بيان دليل ديگرى براى اين تخفيف پرداخته، مى‌افزايد: «خداوند مى‌داند: گروهى از شما بيمار مى‌شوند، گروهى ديگر براى تحصيل معاش و ابتغاء فضل الهى، راهى سفر مى‌كردند، و گروه ديگرى در راه خدا جهاد مى‌كنند، و اين امور مانع از آن خواهد شد كه عبادات شبانه را در نصابى كه قبلًا تعيين شده، به طور مداوم انجام دهند» «عَلِمَ أَنْ سَيَكُونُ مِنْكُمْ مَرْضى‌ وَ آخَرُونَ يَضْرِبُونَ فِي الأَرْضِ يَبْتَغُونَ مِنْ فَضْلِ اللَّهِ وَ آخَرُونَ يُقاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ».
و همين سبب ديگرى براى تخفيف اين برنامه است، لذا بار ديگر تكرار مى‌كند: «حال كه چنين است آن مقدار كه براى شما ممكن است و توانائى داريد در شب از قرآن تلاوت كنيد» «فَاقْرَؤُا ما تَيَسَّرَ مِنْهُ».
روشن است ذكر بيمارى، مسافرت‌هاى ضرورى، و جهاد فى سبيل اللَّه، به عنوان سه مثال براى عذرهاى موجه است، ولى منحصر به اينها نيست، منظور اين است: چون خداوند مى‌داند شما گرفتار مشكلات مختلف زندگى در روز