«سَقَر» در اصل، از ماده «سَقْر» (بر وزن فقر) به معنى دگرگون شدن و ذوب شدن بر اثر تابش آفتاب است، سپس به عنوان يكى از نام‌هاى جهنم انتخاب شده است، و كراراً در آيات قرآن آمده، و انتخاب اين نام، اشاره به عذاب‌هاى هولناك دوزخ است كه دامان اهل خود را مى‌گيرد، بعضى نيز آن را نام يكى از طبقات و دركات هول‌انگيز دوزخ دانسته‌اند.
***
آن گاه براى بيان عظمت و شدت عذاب دوزخ، مى‌گويد: «تو چه مى‌دانى كه سقر چيست»؟ «وَ ما أَدْراكَ ما سَقَرُ».
يعنى به قدرى عذاب آن شديد است كه از دايره تصور بيرون مى‌باشد، و به فكر هيچ كس نمى‌گنجد، همان گونه كه اهميت نعمت‌هاى بهشتى و عظمت آن به فكر كسى خطور نمى‌كند.
***
«نه چيزى را باقى مى‌گذارد، و نه رها مى‌سازد»! «لا تُبْقِي وَ لا تَذَرُ».
اين جمله، ممكن است اشاره به آن باشد كه: آتش دوزخ، بر خلاف آتش دنيا كه گاه در نقطه‌اى از بدن اثر مى‌كند، و نقطه ديگر سالم مى‌ماند، و گاه در جسم اثر مى‌گذارد، و روح از آن در امان مى‌باشد، آتشى است فراگير كه تمامى وجود انسان را در بر مى‌گيرد، و هيچ چيز را رها نمى‌كند.
بعضى نيز گفته‌اند: منظور اين است كه نه دوزخيان را مى‌ميراند، و نه زنده نگه مى‌دارد، و بلكه پيوسته در ميان مرگ و حيات گرفتارند، همان گونه كه در آيه ١٣ سوره «اعلى‌» آمده: لا يَمُوتُ فِيها وَ لا يَحْيى‌: «نه در آن مى‌ميرد نه زنده مى‌ماند»!
يا اين كه نه پوست و گوشتى بر تن مى‌گذارد، و نه استخوان را سالم