تفسير:
بخش ديگرى از ويژگى‌هاى بهشتيان
در آيات گذشته، چهار وصف از اوصاف ويژه مؤمنان راستين و آنها كه در قيامت اهل بهشتند ذكر شد، و در اين آيات، به پنج وصف ديگر اشاره مى‌كند كه مجموعاً نُه وصف مى‌شود.
در نخستين توصيف مى‌فرمايد: «آنها كسانى هستند كه فروج «١» خويش را از بى‌عفتى حفظ مى‌كنند» «وَ الَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حافِظُونَ».
***
«مگر نسبت به همسران و كنيزانشان كه در بهره‌گيرى از آنها هيچگونه ملامت و سرزنش ندارند» «إِلَّا عَلى‌ أَزْواجِهِمْ أَوْ ما مَلَكَتْ أَيْمانُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ».
بدون شك، غريزه جنسى از غرائز سركش انسان، و سرچشمه بسيارى از گناهان است، تا آنجا كه بعضى معتقدند: در تمام پرونده‌هاى مهم جنائى، اثرى از اين غريزه ديده مى‌شود، لذا، كنترل و حفظ حدود آن از نشانه‌هاى مهم تقوا است و به همين دليل، بعد از ذكرِ نماز، كمك به نيازمندان، ايمان به روز قيامت و ترس از عذاب الهى، كنترل اين غريزه ذكر شده است.
استثنائى كه ذيل آن آمده نشان مى‌دهد: منطق اسلام هرگز اين نيست كه اين غريزه به كلى محو و نابود شود و مانند: راهبان و كشيشان، بر خلاف قانون خلقت گام بردارد كه اين عملى است غالباً غير ممكن، و به فرض امكان، غير منطقى، و لذا رهبان‌ها نيز نتوانستند اين غريزه را از صحنه زندگى حذف كنند، و اگر به طور رسمى ازدواج نمى‌كنند، بسيارى از آنها چون به خلوت مى‌روند، آن كار ديگر مى‌كنند!.