تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٠٣
***
نكته:
محتواى اين سوگندها!
در آيات فوق، نخست به بادها و طوفانها سوگند ياد شده، و اين به خاطر نقش مهمى است كه آنها در جهان آفرينش دارند: ابرها را به حركت در مىآورند، و سپس آنها را بر فراز زمينهاى خشك و مرده پيوند مىدهند، و بعد از نزول باران آنها را متفرق مىسازند.
بذرهاى گياهان را جا به جا مىكنند، و جنگلها و مرتعها به وجود مىآورند.
بسيارى از گلها و ميوهها را بارور مىسازند، و حرارت و برودت را از مناطق مختلف زمين به نقاط ديگر مىبرند و هوا را تعديل مىكنند.
هواى زنده و پر اكسيژن را از مزارع و صحراها به شهرها مىبرند، و هواى آلوده را براى تصفيه به صحراها مىفرستند.
آبهاى دريا را متلاطم و مواج، و براى موجودات زنده آبزى پر اكسيژن مىكنند آرى بادها و نسيمها خدمات عظيم و حياتى در جهان دارند.
بخش ديگر اين سوگندها كه از برنامه نزول وحى به وسيله فرشتگان سخن مىگويد، نيز در عالم معنى شباهت با وزش نسيم در عالم ماده دارد، فرشتگان، كلمات وحى را كه همچون قطرات باران زنده كننده است بر قلوب پيامبران خدا نازل مىكنند، و گلها، ميوههاى معارف الهى و تقوا را در قلبها مىرويانند، و به اين ترتيب خداوند هم به مربيان عالم ماده و هم مربيان عالم معنى سوگند ياد كرده است.
و جالب اين كه: تمام اين سوگندها براى بيان واقعيت روزى است كه تمام اين تلاشها و كوششها به ثمر مىنشيند روز قيامت و يوم الفصل.