بپرهيز» «وَ الرُّجْزَ فَاهْجُرْ».
گسترش مفهوم «رجز» (پليدى) سبب شده است تفسيرهاى گوناگونى براى آن ذكر كنند.
گاه، آن را به بت‌ها، گاه، به هر گونه معصيت، گاه، به اخلاق زشت و ناپسند، گاه، به حب دنيا كه سرآغاز هر خطيئه و گناه است، گاه، به عذاب الهى كه نتيجه شرك و معصيت است و گاه، به معنى هر چيزى كه انسان را از خدا غافل مى‌كند.
نكته اصلى اين است كه: «رجز» در اصل به معنى اضطراب و تزلزل است «١» سپس به هر گونه گناهِ شرك، بت‌پرستى، وسوسه‌هاى شيطانى، اخلاق ذميمه و عذاب الهى كه مايه اضطراب انسان مى‌گردد و او را از مسير صحيح منحرف مى‌كند، اطلاق شده است.
در حالى كه بعضى معنى اين لغت را «عذاب» مى‌دانند، «٢» و از آنجا كه شرك، گناه، اخلاق سوء و حب دنيا جلب عذاب الهى مى‌كند به آنها نيز «رجز» اطلاق شده است.
اين، نيز لازم به ياد آورى است كه: در قرآن مجيد واژه «رجز» (بر وزن شرك) غالباً به معنى عذاب آمده است. «٣»
بعضى نيز معتقدند: «رجز» و «رجس» كه به معنى «پليدى» است مترادفند. «٤»
اين معانى سه گانه گرچه با هم متفاوتند، ولى در عين حال، ارتباط نزديكى با يكديگر دارند، به هر حال، آيه مفهوم جامعى دارد كه هر گونه انحراف، عمل زشت و پليد، و هر كارى را كه موجب خشم و عذاب الهى در دنيا و آخرت