قابل توجه اين كه: در ميان نعمت‌هاى فراوان بهشتى كه در اين سوره آمده، نخستين نعمت «شراب طهورِ معطر خاصى» ذكر شده، و اين شايد به خاطر آن است كه پس از فراغ از حساب محشر در نخستين گام ورود به بهشت با نوشيدن از اين شراب، هرگونه اندوه، ناراحتى و ناخالصى را از درون جان خود مى‌شويند، و سرمست از عشق حق به استفاده از ساير مواهب بهشتى مى‌پردازند.
***
در آيات بعد، به ذكر اعمال و اوصافى كه «ابرار «و «عباد اللَّه» دارند، پرداخته با ذكر پنج وصف دليل استحقاق آنها را نسبت به اين همه نعمت‌هاى بى‌مانند توضيح مى‌دهد.
نخست مى‌فرمايد: «آنها به نذر خود وفا مى‌كنند» «يُوفُونَ بِالنَّذْرِ».
ديگر اين كه: «از روزى كه عذاب و شرّ آن گسترده است بيمناكند» «وَ يَخافُونَ يَوْماً كانَ شَرُّهُ مُسْتَطِيراً».
جمله «يُوفُونَ» و «يَخافُونَ» و جمله‌هاى بعد، كه همه به صورت «فعل مضارع» آمده نشان مى‌دهد: اين برنامه مستمر و هميشگى آنان است.
البته همان گونه كه در شأن نزول گفتيم، مصداق اتم و اكمل اين آيات امير مؤمنان على، فاطمه زهراء و فرزندان آنها حسن و حسين عليهم السلام مى‌باشند كه نذر خود را در مورد سه روز روزه داشتن ادا كردند، و جز با آب افطار ننمودند، و قلب آنان از خوف خدا و خوف قيامت مالا مال بود.
«مُسْتَطِيْر» به معنى گسترده و پراكنده است، و اشاره به عذاب‌هاى گوناگون و وسيع آن روز عظيم مى‌باشد.
به هر حال، وقتى آنها به نذرهائى كه بر خويشتن واجب كرده‌اند وفا مى‌كنند به طريق اولى‌ واجبات الهى را محترم شمرده و در انجام آن مى‌كوشند.