٢٩ وَ الَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حافِظُونَ
٣٠ إِلَّا عَلى‌ أَزْواجِهِمْ أَوْ ما مَلَكَتْ أَيْمانُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ
٣١ فَمَنِ ابْتَغى‌ وَراءَ ذلِكَ فَأُولئِكَ هُمُ العادُونَ
٣٢ وَ الَّذِينَ هُمْ لِا ماناتِهِمْ وَ عَهْدِهِمْ راعُونَ
٣٣ وَ الَّذِينَ هُمْ بِشَهاداتِهِمْ قائِمُونَ
٣٤ وَ الَّذِينَ هُمْ عَلى‌ صَلاتِهِمْ يُحافِظُونَ
٣٥ أُولئِكَ فِي جَنَّاتٍ مُكْرَمُونَ
ترجمه:
٢٩- و آنها كه دامان خويش را (از بى‌عفتى) حفظ مى‌كنند.
٣٠- جز با همسران و كنيزان (كه در حكم همسرند آميزش ندارند)، چرا كه در بهره‌گيرى از اينها مورد سرزنش نخواهند بود!
٣١- و هر كس كه جز اينها را طلب كند، متجاوز است!
٣٢- و آنها كه امانت‌ها و عهد خود را رعايت مى‌كنند.
٣٣- و آنها كه به اداى شهادتشان قيام مى‌نمايند.
٣٤- و آنها كه بر نماز مواظبت دارند.
٣٥- آنان در باغ‌هاى بهشتى (پذيرائى و) گرامى داشته مى‌شوند.