تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٠٤
ببريد، بلكه در حقيقت شما اين دنياى زود گذر را دوست داريد» «كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ الْعاجِلَةَ».
***
«و به همين دليل آخرت را رها مىكنيد» «وَ تَذَرُونَ الآخِرَةَ».
دليل اصلى انكار معاد، شك در قدرت خداوند و جمعآورى «عظام رميم» و خاكهاى پراكنده نيست، بلكه علاقه شديد شما به دنيا است، شهوات و هوسهاى سركش سبب مىشود كه هر گونه مانع و رادعى را از سر راه خود بر داريد.
و از آنجا كه پذيرش معاد و امر و نهى الهى، موانع و محدوديتهاى فراوانى بر سر اين راه ايجاد مىكند، به انكار اصل مطلب برمىخيزيد، و آخرت را به كلى رها مىسازيد.
همان گونه كه قبلًا نيز گفتيم يكى از علل مهم گرايش به ماديگرى و انكار مبدأ و معاد، كسب آزادى بىقيد و شرط در برابر شهوات و لذات، و هر گونه گناه، مىباشد، نه تنها در گذشته كه در دنياى امروز نيز اين معنى به صورت آشكارترى صادق است.
اين دو آيه، در حقيقت تأكيدى است بر آنچه در آيات قبل گذشت كه مىفرمود: «بَلْ يُرِيدُ الإِنْسانُ لِيَفْجُرَ أَمامَهُ* يَسْئَلُ أَيَّانَ يَوْمُ الْقِيامَةِ». «١»
***
آن گاه به بيان حال مؤمنان نيكو كار، و كافران بد كار، در آن روز پرداخته، چنين مىگويد: «صورتهائى در آن روز شاداب و خندان و نورانى و زيبا است»