شود يعنى خدا، اهل تقوا است، از هر گونه ظلم و قبيح و هر گونه كارى كه بر خلاف حكمت است مى‌پرهيزد، و در حقيقت بالاترين مقام تقوا از آن خدا است و آنچه در بندگان است، شعله ضعيفى از آن تقواى بى‌انتها است، هر چند تعبير به «تقوا» به معنى اسم فاعلى در مورد خداوند كمتر گفته مى‌شود.
به هر حال، اين سوره، با امر به «انذار» و «تكليف» شروع شد، و با دعوت به «تقوا» و «وعده مغفرت» پايان مى‌پذيرد، و اينجا است كه با نهايت خضوع و تضرع به پيشگاه مقدسش عرضه مى‌داريم:
***
پروردگارا! ما را از اهل تقوا و مغفرت خود قرار ده!
خداوندا! تا توفيق و الطاف تو دست ما را نگيرد به جائى نمى‌رسيم، ما را مشمول اين عنايت فرما!
بار الها! دام سخت است، و راه پر پيچ و خم، و شيطان آماده اغواگرى، پيمودن اين راه، جز به امداد تو ميسر نيست، ما را امداد كن!
آمِيْنَ يا رَبَّ الْعالَمِيْنَ
پايان سوره مدثر «١»

١٩/ صفر الحرام/ ١٤٠٧