تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٥٢
و صفا مىكند.
اين سوگندهاى سه گانه، در ضمن تناسبى با نور هدايت «قرآن» و پشت كردن ظلمات «شرك» و بتپرستى و دميدن سپيده صبحگاهان «توحيد» دارد.
***
بعد از بيان اين سوگندها، به چيزى مىپردازد كه سوگند به خاطر آن ياد شده، مىفرمايد: «مسلماً حوادث هولناك قيامت و دوزخ و فرشتگان عذاب از مسائل مهم است» «إِنَّها لَاحْدَى الْكُبَرِ». «١»
ضمير در «انَّها» يا به «سَقَر» (دوزخ) برمىگردد، يا «جنود» و لشكريان پروردگار، و يا مجموعه حوادث قيامت، و هر كدام باشد عظمت آن روشن است.
***
سپس اضافه مىكند: «هدف از آفرينش دوزخ هرگز انتقامجوئى نيست، بلكه وسيلهاى است براى انذار انسانها» «نَذِيراً لِلْبَشَرِ». «٢»
تا همگان را بيم دهد، و از عذاب وحشتناكى كه در انتظار كافران، گنهكاران و دشمنان حق است برحذر دارد.
***
و سرانجام براى تأكيد بيشتر مىافزايد: اين انذار مخصوص گروه معينى نيست بلكه «براى همه افراد بشر است براى كسانى از شما كه مىخواهند تقدم جويند، و به سوى خيرات و اطاعت فرمان خدا پيش روند، و براى آنها كه مايلند