٤٢ فَذَرْهُمْ يَخُوضُوا وَ يَلْعَبُوا حَتَّى يُلاقُوا يَوْمَهُمُ الَّذِي يُوعَدُونَ
٤٣ يَوْمَ يَخْرُجُونَ مِنَ الأَجْداثِ سِراعاً كَأَنَّهُمْ إِلى‌ نُصُبٍ يُوفِضُونَ
٤٤ خاشِعَةً أَبْصارُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ ذلِكَ الْيَوْمُ الَّذِي كانُوا يُوعَدُونَ
ترجمه:
٤٢- آنان را به حال خود واگذار تا در باطل خود فرو روند و بازى كنند تا زمانى كه روز موعود خود را ملاقات نمايند.
٤٣- همان روز كه از قبرها به سرعت خارج مى‌شوند، گوئى به سوى بت‌ها مى‌دوند.
٤٤- در حالى كه چشم‌هايشان (از شرم و وحشت) به زير افتاده، و پرده‌اى از ذلت آنها را پوشانده است. اين همان روزى است كه به آنها وعده داده مى‌شد!
تفسير:
گوئى به سوى بت‌هايشان مى‌دوند!
در اين آيات، كه آخرين آيات سوره «معارج» است به عنوان انذار و تهديد كافران سر سخت و استهزاء كننده، و لجوج، مى‌فرمايد: «آنها را به حال خود واگذار، تا در مطالب باطل خود فرو روند، و به بازى مشغول باشند، تا زمانى كه روز موعود خود را ملاقات كنند» «فَذَرْهُمْ يَخُوضُوا وَ يَلْعَبُوا حَتَّى يُلاقُوا يَوْمَهُمُ الَّذِي يُوعَدُونَ». «١»

بيش از اين استدلال و موعظه لازم نيست، آنها نه اهل منطقند و نه آمادگى