«همان نمازگزارانى كه نمازهاى خود را تداوم مى‌بخشند» «الَّذِينَ هُمْ عَلى‌ صَلاتِهِمْ دائِمُونَ».
اين، نخستين ويژگى آنهاست كه ارتباط مستمر با درگاه پروردگار متعال دارند، و اين ارتباط از طريق نماز تأمين مى‌گردد، نمازى كه انسان را از فحشاء و منكر باز مى‌دارد، نمازى كه روح و جان انسان را پرورش مى‌دهد، و او را همواره به ياد خدا مى‌دارد، و اين توجه مستمر، مانع از غفلت و غرور، و فرو رفتن در درياى شهوات، و اسارت در چنگال شيطان و هواى نفس مى‌شود.
بديهى است: منظور از مداومت بر نماز اين نيست كه: هميشه در حال نماز باشند، بلكه منظور اين است: در اوقات معين نماز را انجام مى‌دهند.
اصولًا، هر كار خيرى آن گاه در انسان اثر مثبت مى‌گذارد كه تداوم داشته باشد، و لذا در حديثى از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله مى‌خوانيم: انَّ أَحَبَّ الأَعْمالِ الَى اللَّهِ مادامَ وَ انْ قَلَّ: «محبوب‌ترين اعمال نزد خدا، چيزى است كه مداومت داشته باشد، هر چند كم باشد». «١»
قابل توجه اين كه: در حديثى از امام باقر عليه السلام مى‌خوانيم: «منظور اين است:
هر گاه انسان چيزى از نوافل را بر خود فرض مى‌كند، همواره به آن ادامه دهد». «٢»
و در حديث ديگرى از همان امام عليه السلام نقل شده كه: «اين آيه اشاره به نافله است، و آيه «وَ الَّذِينَ هُمْ عَلى‌ صَلاتِهِمْ يُحافِظُون» (كه در چند آيه بعد مى‌آيد) ناظر به نماز فريضه». «٣»
اين تفاوت، ممكن است از اينجا باشد كه: تعبير به «محافظت» مناسب نمازهاى واجب است كه دقيقاً آنها را بايد در وقت‌هاى معين انجام داد، اما تعبير