آنها در پرتو ايمان و عمل صالح، غل و زنجيرهاى اسارت را شكسته‌اند، و بى‌حساب وارد بهشت مى‌شوند. «١»
در اين كه منظور از «اصحاب اليمين» در اينجا چه كسانى هستند؟ در ميان مفسران گفتگو است:
بعضى آن را به كسانى تفسير كرده‌اند كه نامه اعمالشان به دست راستشان داده مى‌شود.
و بعضى آنها را مؤمنانى مى‌دانند كه مطلقاً گناه ندارند، و بعضى آن را اشاره به فرشتگان دانسته‌اند، و احتمالًات ديگر.
ولى آنچه از آيات مختلف قرآن بر مى‌آيد، و شواهد قرآنى دارد، همان معنى اول است، آنها كسانى هستند كه داراى ايمان و عمل صالحند، و اگر گناهان مختصرى داشته باشند تحت الشعاع حسنات آنهاست، و به حكم: (انَّ الْحَسَناتَ يُذْهِبْنَ السَّيِّئات). «٢»
اعمال نيكشان اعمال بد را مى‌پوشاند، يا بدون حساب وارد بهشت مى‌شوند و يا اگر حسابى داشته باشند سهل و ساده و آسان است، همان گونه كه در آيات ٧ و ٨ سوره «انشقاق» آمده است: فَأَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتابَهُ بِيَمِينِهِ* فَسَوْفَ يُحاسَبُ حِساباً يَسِيراً: «اما كسى كه نامه اعمالش به دست راست او داده شده* حساب او آسان خواهد بود».
«قرطبى» مفسر معروف اهل سنت، از امام باقر عليه السلام در تفسير اين آيه نقل كرده است كه: نَحْنُ وَ شِيْعَتُنا أَصْحابُ الْيَمِيْنِ، وَ كُلُّ مَنْ أَبْغَضَنا أَهْلَ الْبَيْتِ فَهُمُ الْمُرْتَهِنُونَ: «ما و شيعيانمان «اصحاب اليمين» هستيم، و هر كس ما اهل بيت را