مى‌كنيم كه همه چيز را شامل مى‌شود.
يعنى در طريق اداى اين رسالت بزرگ، شكيبائى كن، و در برابر آزار مشركان و دشمنان جاهل و نادان، صابر باش! در طريق عبوديت اطاعت فرمان خدا استقامت نما، و در جهاد با نفس و در ميدان جهاد با دشمن شكيبا باش!
مسلّم است صبر و شكيبائى، اساس و ضامن اجراى همه برنامه‌هاى گذشته است، اصولًا مهمترين سرمايه راه تبليغ و هدايت، همين صبر و شكيبائى است، و لذا بارها در قرآن مجيد، روى آن تكيه شده است، و به همين دليل، در گفتار امير مؤمنان على عليه السلام مى‌خوانيم الصَّبْرُ مِنَ الإِيمَانِ كَالرَّأْسِ مِنَ الْجَسَدِ: «صبر و استقامت در برابر ايمان، همچون سر است در برابر تن»!.»

و نيز، به همين دليل، يكى از مهمترين برنامه‌هاى انبياء و مردان خدا همين برنامه صبر و استقامت بوده است، هر قدر حوادث سخت‌تر و سنگين‌تر بر آنها فرو مى‌ريخت شكيبائى آنها بيشتر مى‌شد.
در حديثى از پيغمبر اسلام صلى الله عليه و آله مى‌خوانيم: در مورد اجر صابران مى‌گويد:
قالَ اللَّهُ تَعالى‌: إِذَا وَجَّهْتُ إِلَى عَبْدٍ مِنْ عَبِيدِي مُصِيبَةً فِي بَدَنِهِ أَوْ مَالِهِ أَوْ وَلَدِهِ، ثُمَّ اسْتَقْبَلَ ذَلِكَ بِصَبْرٍ جَمِيلٍ، اسْتَحْيَيْتُ مِنْهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ أَنْ أَنْصِبَ لَهُ مِيزَاناً أَوْ أَنْشُرَ لَهُ دِيوَاناً:
«خداوند مى‌فرمايد: هنگامى كه مصيبتى متوجه يكى از بندگانم در بدن، يا مال، يا فرزندش مى‌كنم، و او با صبر جميل از آن استقبال مى‌كند، حيا مى‌كنم كه در قيامت ميزان سنجش اعمال براى او نصب كنم، و يا نامه عمل او را بگشايم»!. «٢»
***
در تعقيب دستورى كه در زمينه قيام و انذار در آيات قبل آمده، در آيات