الهام گرفتن از دستورات او امكان پذير است.
نخست، مى‌فرمايد: «مسلماً ما قرآن را بر تو نازل كرديم» «إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ تَنْزِيلًا».
بعضى از مفسران «تَنْزِيْلًا» را كه به صورت «مفعول مطلق» در آيه فوق آمده، اشاره به «نزول تدريجى قرآن» دانسته‌اند كه اثر تربيتى آن روشن است.
و بعضى اشاره به عظمت مقام اين كتاب آسمانى و تأكيدى بر نزول قرآن از ناحيه خداوند، مخصوصاً با توجه به تأكيدات ديگر كه در آيه آمده (تأكيد به وسيله «انّ» و «نحن» و «جمله اسميه») مى‌دانند، و در حقيقت پاسخى است به كسانى كه پيامبر صلى الله عليه و آله را به كهانت و سحر و افترا بر خداوند متهم مى‌كردند.
***
آن گاه پنج دستور مهم به پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله مى‌دهد كه نخستين آن دعوت به صبر و استقامت است، مى‌فرمايد: «اكنون كه چنين است، در طريق تبليغ و اجراى احكام پروردگارت صابر و شكيبا باش» «فَاصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ».
از مشكلات و موانع راه، كثرت دشمنان و سرسختى آنها ترس و هراسى به خود راه مده، و همچنان به پيش حركت كن.
قابل توجه اين كه: دستور به استقامت را (با توجه به «فاء تفريع» در «فَاصْبِر») فرع بر نزول قرآن از سوى خدا مى‌گيرد، يعنى چون پشتيبان تو خدا است قطعاً در اين راه استقامت كن، و تعبير به «ربّ» اشاره لطيف ديگرى به همين معنى است.
و در دومين دستور پيامبر صلى الله عليه و آله را از هر گونه سازش با منحرفان بر حذر داشته مى‌گويد: «از هيچ گنهكار و كافرى از آنها اطاعت مكن» «وَ لا تُطِعْ مِنْهُمْ آثِماً أَوْ كَفُوراً».