بعضى نيز گفته‌اند: منظور از لباس در اينجا قلب و روح و جان است، يعنى قلبت را از هر گونه آلودگى پاك كن، جائى كه بايد لباس تطهير شود، صاحب لباس اولويت دارد.
بعضى نيز آن را به همان لباس ظاهر تفسير كرده‌اند؛ چرا كه پاكيزگى لباس ظاهر از مهمترين نشانه‌هاى شخصيت، تربيت و فرهنگ انسان است، مخصوصاً در عصر جاهليت، كمتر از آلودگى‌ها اجتناب مى‌نمودند و لباس‌هائى بسيار آلوده داشتند، به خصوص معمول بود (همان گونه كه در ميان گرفتاران جاهليت عصر اخير نيز معمول است) دامان لباس را بسيار بلند مى‌كردند، به گونه‌اى كه روى زمين كشيده، و آلوده مى‌شد، و اين كه در بعضى از روايات از امام صادق عليه السلام نقل شده كه فرمود: معنى آيه اين است: ثِيابَكَ فَقَصِّر: «لباست را كوتاه كن» «١» نيز ناظر به همين معنى است.
بعضى نيز آن را به همسران تفسير كرده‌اند؛ چرا كه قرآن مى‌گويد: «شما لباس همسران خود هستيد، و آنها را نيز لباس شما» (چرا كه حفظ آبروى يكديگر مى‌كنيد، و زينت يكديگريد) (هُنَّ لِباسٌ لَكُمْ وَ أَنْتُمْ لِباسٌ لَهُنَّ). «٢»

جمع ميان اين معانى نيز ممكن است.
در حقيقت، آيه، اشاره به اين نكته نيز دارد كه رهبران الهى هنگامى مى‌توانند نفوذ كلمه داشته باشند كه: دامانشان از هر گونه آلودگى پاك باشد و تقوا و پرهيزكاريشان از هر نظر مسلّم گردد، و لذا به دنبال فرمان قيام و انذار، فرمان پاكدامنى مى‌دهد.
***
در سومين دستور مى‌فرمايد: «از پليدى‌ها و آنچه موجب عذاب الهى است