«پروردگارت را در دل خود از روى تضرع و خوف ياد كن».
سرانجام مرحله سوم، فرا مى‌رسد، در اين مرحله از مقام ربوبيت خداوند فراتر مى‌رود، و به مقام مجموعه صفات جمال و جلال خدا كه در اللَّه جمع است مى‌رسد، چنان كه در آيه ٤١ سوره «احزاب» مى‌فرمايد: يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا اللَّهَ ذِكْراً كَثِيراً: «اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد خدا را بسيار ياد كنيد».
و به اين ترتيب، اين ذكر همچنان ادامه مى‌يابد و مرحله به مرحله، تكامل پيدا مى‌كند و صاحب آن را با خود به اوج كمال مى‌برد. «١»
در دستور دوم، مى‌فرمايد: «دل به خدا ببند و از غير او قطع اميد كن و خالصانه به عبادتش برخيز» «وَ تَبَتَّلْ إِلَيْهِ تَبْتِيلًا». «٢»

«تَبَتَّلْ» از ماده «بَتْل» (بر وزن حتم) در اصل به معنى «انقطاع» است، و لذا به مريم «بتول» گفته شده؛ چرا كه هيچ همسرى براى خود انتخاب نكرده بود، و اگر به بانوى اسلام، فاطمه زهرا عليها السلام نيز «بتول» گفته مى‌شود، به خاطر آن است كه او از زنان عصر خود از نظر اعمال، رفتار و معرفت جدا و برتر، و به حالت انقطاع الى اللَّه رسيده بود.
به هر حال «تَبَتُّلْ» آن است كه انسان با تمام قلبش متوجه خدا گردد، از ما سوى اللَّه منقطع شود، و اعمالش را فقط به خاطر او به جا آورد و غرق در اخلاص گردد.
و اگر در روايتى از پيغمبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله نقل شده: لا رَهْبانِيَّة، وَ لا تَبَتَّلْ