است»!. «١»
آرى، اگر اين آيه را از آيات قبل جدا كنيم جاى اين توهم وجود دارد ولى با توجه به اين كه در يك آيه بيان تأثير اختيار شده، و در يك آيه ديگر بيان تأثير مشيت پروردگار، به خوبى مسأله «الامر بين الامرين» تثبيت مى‌گردد.
عجيب است طرفداران تفويض به همان آيه‌اى مى‌چسبند كه سخن از اختيار مطلق مى‌گويد، و طرفداران جبر به آيه‌اى كه به تنهائى بوى جبر مى‌دهد، و هر كدام مى‌خواهند پيش داورى‌هاى خود را با آن توجيه كنند، در حالى كه فهم صحيح كلام الهى (و هر كلام ديگر) ايجاب مى‌كند: همه را در كنار هم بگذارند، و بدون تعصب و پيش‌داورى قبلى قضاوت كنند.
ذيل آيه كه مى‌فرمايد: «إِنَّ اللَّهَ كانَ عَلِيماً حَكِيماً» نيز، ممكن است اشاره به همين معنى باشد؛ چرا كه علم و حكمت خدا ايجاب مى‌كند، بندگان را در پيمودن راه تكامل آزاد بگذارد، و گرنه تكامل اجبارى و تحميلى تكامل نيست.
به علاوه علم و حكمت او اجازه نمى‌دهد افرادى را مجبور به كار خير و افرادى را مجبور به كار شرّ كند، و بعد گروه اول را پاداش دهد، و گروه دوم را مجازات كند.
***
و سرانجام در آخرين آيه اين سوره، به سرنوشت نيكوكاران و بدكاران در يك جمله كوتاه و پرمعنى اشاره كرده، مى‌فرمايد: «خدا هر كس را بخواهد در رحمتش وارد مى‌كند، و براى ظالمان عذاب دردناكى فراهم ساخته است» «يُدْخِلُ مَنْ يَشاءُ فِي رَحْمَتِهِ وَ الظَّالِمِينَ أَعَدَّ لَهُمْ عَذاباً أَلِيماً».
جالب اين كه در آغاز آيه مى‌گويد: «هر كس را بخواهد در رحمت خود