تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٠٨
دارد» «إِلى قَدَرٍ مَعْلُومٍ».
مدتى كه آن را هيچ كس جز خدا نمىداند، مدتى مملوّ از تغييرات، دگرگونىها و تحولات بسيار كه هر روز لباس تازهاى از حيات و زندگى بر نطفه پوشانيده مىشود، و او را در مسير تكامل در آن مخفيگاه پيش مىبرد.
***
سپس نتيجهگيرى مىكند: «ما قدرت بر اين كار داشتيم كه از نطفه بىارزش، حقير و ناچيزى چنان انسان شريف و كاملى بسازيم، پس ما قادر و تواناى خوبى هستيم» «فَقَدَرْنا فَنِعْمَ الْقادِرُونَ». «١»- «٢»
اين همان دليلى است كه قرآن بارها براى اثبات مسأله معاد، روى آن تكيه كرده است، از جمله در آيات آغاز سوره «حج» مىگويد: چگونه در بازگشت مردگان به حيات جديد ترديد مىكنيد با اين كه قدرت او را در آفرينش اين انسان از يك نطفه بىارزش مشاهده مىكنيد كه هر روزش معاد و رستاخيزى است؟! چه تفاوتى ميان خاك و آن نطفه بىارزش است؟
***
در پايان باز همان جمله را تكرار فرموده، مىگويد: «واى در آن روز بر تكذيب كنندگان» «وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّبِينَ».
واى بر آنها كه اين همه آثار قدرت او را مىبينند و باز او را انكار مىكنند.
امير مؤمنان على عليه السلام در اين زمينه مىفرمايد: أَيُّهَا الْمَخْلُوقُ السَّوِيُّ، وَ