الثقلين» و «درّ المنثور» و ساير كتب «حديث» و «تفسير» نقل شده همگى گواه بر اين حقيقت است كه: نبايد آيات قرآن را به عنوان الفاظى خالى از محتوا و پيام، تلاوت كرد، بلكه بايد به تمام امورى كه تأثير آن را در خواننده و شنونده عميق مى‌سازد، توجه داشت، و فراموش نكرد كه: اين پيام، الهى، و هدف تحقق بخشيدن به محتواى آن است.
ولى متأسفانه امروز، بسيارى از مسلمانان از اين واقعيت فاصله گرفته، از قرآن تنها به الفاظى اكتفا نموده‌اند، و همشان فقط ختم سوره و ختم قرآن است، بى‌آن كه بدانند اين آيات براى چه نازل شده؟ و چه پيامى را ابلاغ مى‌كند؟
درست است كه الفاظ قرآن نيز محترم، و خواندن آن داراى فضيلت است، ولى نبايد فراموش كرد كه اين الفاظ و تلاوت، مقدمه بيان محتوا است.
***
٣- فضيلت نماز شب
اين آيات بار ديگر اهميت شب زنده‌دارى، و نماز شب، و تلاوت قرآن را در آن هنگام كه غافلان در خوابند گوشزد مى‌كند، و چنان كه قبلًا نيز اشاره كرده‌ايم، عبادت در شب، مخصوصاً در سحرگاهان و نزديك طلوع فجر، اثر فوق العاده‌اى در صفاى روح، تهذيب نفوس، تربيت معنوى انسان، پاكى قلب و بيدارى دل و تقويت ايمان و اراده، و تحكيم پايه‌هاى تقوا در دل و جان انسان دارد كه حتى با يك مرتبه آزمايش، انسان آثار آن را به روشنى در خود احساس مى‌كند.
و به همين دليل، علاوه بر آيات قرآن در روايات اسلامى نيز تأكيد فراوان روى آن شده است.
از جمله در حديثى از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم: انَّ مِنْ رَوْحِ اللَّهِ تَعالى‌