تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٥٥
أَحَدُهُمْ يُؤْثِرُ أَسِيْرَهُ بِطَعامِهِ: «با اسيران به نيكى رفتار كنيد، مسلمانان هنگامى كه اين سخن را شنيدند، گاه غذاى خود را به اسير داده و او را بر خويشتن مقدم مىشمردند». «١»
***
چهارمين عمل برجسته ابرار را اخلاص مىشمرد، و مىفرمايد: «آنها مىگويند: ما شما را تنها براى خدا اطعام مىكنيم، نه پاداشى از شما مىخواهيم و نه تشكرى» «إِنَّما نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لا نُرِيدُ مِنْكُمْ جَزاءً وَ لا شُكُوراً».
اين برنامه منحصر به مسأله اطعام نيست كه تمام اعمالشان مخلصانه و براى ذات پاك خداوند است و هيچ چشمداشتى به پاداش مردم و حتى تقدير و تشكر آنها نيست، و اصولًا در اسلام «ارزش عمل، به خلوص نيت» است، و گرنه، اعمالى كه انگيزههاى غير الهى داشته باشد، خواه رياكارانه باشد، يا به خاطر هواى نفس، و يا تشكر و قدردانى مردم، يا پاداش مادى، و هيچگونه ارزش معنوى و الهى ندارد، و حديث مشهور پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله «لا عَمَلَ الَّا بِالنِّيَّةِ وَ انَّمَا الأَعْمالُ بِالنِّيَّاتِ» اشاره به همين معنى است.
منظور از «وجه اللَّه» همان ذات خدا است، و گرنه خدا «صورت» جسمانى ندارد، و اين، همان چيزى است كه در ساير آيات قرآن نيز روى آن تكيه و تأكيد شده است، در آيه ٢٧٢ «بقره» مىخوانيم: وَ ما تُنْفِقُونَ إِلَّا ابْتِغاءَ وَجْهِ اللَّهِ: «شما جز براى خداوند انفاق نكنيد» و در آيه ٢٨ سوره «كهف» در توصيف همنشينان شايسته پيامبر صلى الله عليه و آله چنين آمده است: وَ اصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَداةِ وَ الْعَشِيِّ يُرِيدُونَ وَجْهَهُ: «با كسانى باش كه پروردگار خود را صبح و شام مىخوانند، و تنها ذات او را مىطلبند».