تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٨٤
حقيقت لطف و رحمتى است از ناحيه پروردگار.
نظير اين معنى در آيه ١٣٣ سوره «انعام» نيز آمده است، آنجا كه مىفرمايد: وَ رَبُّكَ الْغَنِيُّ ذُو الرَّحْمَةِ إِنْ يَشَأْ يُذْهِبْكُمْ وَ يَسْتَخْلِفْ مِنْ بَعْدِكُمْ ما يَشاءُ: «پروردگار تو بىنياز و مهربان است، اگر بخواهد همه شما را مىبرد، و هر كس را بخواهد جانشين شما مىسازد».
***
سپس به كل بحثهائى كه در اين سوره آمده است كه مجموعاً يك برنامه جامع سعادت را ارائه مىدهد اشاره كرده، مىگويد: «اين يك تذكر و يادآورى است، و هر كس بخواهد، با استفاده از آن، راهى به سوى پروردگارش انتخاب مىكند» «إِنَّ هذِهِ تَذْكِرَةٌ فَمَنْ شاءَ اتَّخَذَ إِلى رَبِّهِ سَبِيلًا». «١»
وظيفه ما نشان دادن راه است، نه اجبار بر انتخاب، اين شما هستيد كه بايد با عقل و درك خود، حق را از باطل تشخيص دهيد، و با اراده و اختيار خود تصميم بگيريد.
اين، در حقيقت تأكيدى است بر آنچه در آغاز سوره گذشت كه فرمود: انَّا هَدَيْناهُ السَّبِيْلَ امَّا شاكِراً وَ امَّا كَفُوراً: «ما راه را به او نشان داديم، خواه پذيرا شود و شكر اين نعمت را به جا آورد، يا اعراض و كفران كند».
***
و از آنجا كه ممكن است افراد كوتهفكر، از تعبير فوق نوعى تفويض و واگذارى مطلق به بندگان تصور كنند، در آيه بعد براى نفى اين توهم مىافزايد:
«شما چيزى را نمىخواهيد مگر اين كه خدا بخواهد» «وَ ما تَشاؤُنَ إِلَّا أَنْ يَشاءَ